غزل شمارهٔ ۴۸۶۸

هوش مصنوعی: اگر قدرت داری، دستت را در جیب خودت ببر و خود را بزرگ نکن. می‌توانی به دنبال راهنمایی باشی اما نباید به پیروان او تبدیل شوی.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی حرفت قابل احترام باشد و کسی به آن اعتراض نکند، باید حساب و کتاب خود را درست کنی و به کار خود بپردازی. نباید به صرف نوشتن در دفتر دیگران مشغول شوی.

هوش مصنوعی: در جمع افرادی که از دل و احساسات بالا برخوردارند، مثل گل باید با دقت گوش بدهی و در مقابل کسانی که در حال و هوای خاصی هستند، مانند سوسن نباید فقط صحبت کنی.

هوش مصنوعی: از سخن دلنشین مانند جوهر، در دل‌ها ریشه بزن. افرادی که تنها به خونریزی دیگران فکر می‌کنند، مانند تیغی هستند که ارزش ندارند. نباید به این نوع افراد تبدیل شد.

هوش مصنوعی: تیغ به خاطر جوهر و کیفیت خود ارزشمندتر از نیام زربفت است. اگر کسی که به کمال رسیده است، خود را به زینت‌ها و ظواهر بی‌ارزش مزین کند، در واقع از مقام خود کاسته است.

هوش مصنوعی: تشنگان را آرامش می‌دهد، آب خشک و بی‌رحم خود در مهربانی از عقیق سنگین‌تر نباش.

هوش مصنوعی: با خود ناامیدی و ظاهری تاریک داری، همان‌طور که ماه کامل نیست و فقط بخشی از نور خود را به نمایش می‌گذارد. پس سعی نکن که به نور و زیبایی دیگری وابسته باشی.

هوش مصنوعی: زاهدان به خاطر وسوسه‌های دنیوی و محبت به زر و سیم، ارزش‌های خود را فدای مال و ثروت کرده‌اند. بنابراین، به جای اینکه به دلبستگی به طلا و سکه‌ها توجه کنند، باید از این توده‌های دنیوی دوری جسته و به امور معنوی بپردازند.

هوش مصنوعی: می‌توان در بیابان مرگ که پر از درد و طلب است، به خواب بروی و در آن غبار خاطر را فراموش کنی، اما نباید بستر را رها کنی.

هوش مصنوعی: صبح نزیک است و نور شمع بیشتر از این فضا را روشن می‌کند؛ ای بی‌خبر، در قید و بند پرواز خود نباش.

هوش مصنوعی: اگر در این دریا توجه نکنی، بال و پر تو مانند بادبان می‌شود و به طور کلی به جا و مکان خود نمی‌رسی، پس مانند لنگر نباش که فقط به زمین چسبیده‌ای.

هوش مصنوعی: تا زمانی که به اندازه خون خود برای رفع تشنگی دیگران تلاش نکنی، به چشم مردم مثل یک تیغ نباش که فقط درد ایجاد می‌کند.