غزل شمارهٔ ۴۸۱۴

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۴۸۱۴

از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوز

نگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز

باآن که عمرهاست که از سر گذشته ام

صندل نمی برد ز سرم درد سر هنوز

روزی که آه من به هواداری توخاست

درخواب ناز بود نسیم سحر هنوز

شامی که طره تو میان رابه فتنه بست

سنبل نبسته بود به گلشن کمر هنوز

صبحی که چشم من به رخ اشک باز شد

پیمان نبسته بود صدف با گهر هنوز

درخواب بوسه ای ز دهانش ربوده ام

می سوزد از حلاوت آنم جگر هنوز

باآن که شد ز سنگ حوادث حریربیز

این شیشه هست گوش به زنگ خطر هنوز

الماس را دونیم تیغ آه من

گرم است زخم خصم، ندارد خبر هنوز

دل خون شد و همان ستم آسمان بجاست

گل کرد شمع (و)باد صبا در بدر هنوز

صائب اگر چه بر سر طوبی است جای من

درآتشم ز کوتهی پال و پر هنوز

برگردان به زبان ساده

از کاوکاو آن مژه ام بیخبر هنوز

نگرفته خون من به زبان نیشتر هنوز

هوش مصنوعی: من هنوز از سوز و درد ناشی از نگاه آن مژه بی‌خبرم و خونم از نیشتی که بر زبانم نشسته، هنوز جاری نشده است.

باآن که عمرهاست که از سر گذشته ام

صندل نمی برد ز سرم درد سر هنوز

هوش مصنوعی: با وجود اینکه سال‌های زیادی از زندگی‌ام گذشته، هنوز فکر و دردسرهای گذشته از سرم نمی‌افتد.

روزی که آه من به هواداری توخاست

درخواب ناز بود نسیم سحر هنوز

هوش مصنوعی: روزهایی که من به خاطر تو آه و ناله می‌کردم، نسیم ملایم صبح همچنان در حال وزیدن بود و همه چیز در خواب و آرامش به سر می‌برد.

شامی که طره تو میان رابه فتنه بست

سنبل نبسته بود به گلشن کمر هنوز

هوش مصنوعی: در اینجا به زیبایی و پیچیدگی موی یار اشاره شده است. شامی که در آن طره موهای یار به صورت پیچیده و افسونگر در آمده، به معنای جذابیت و فریبندگی اوست. همچنین، به نظر می‌رسد که هنوز در گلستان (محیط زیبا و دلنشین) بویی از گل‌های خوشبو و خرم وجود ندارد، که نشان‌دهنده ناپایداری و عدم ثبات زیبایی‌ها در زندگی است. در این بیت، احساسات عاشقانه و جاذبه‌های ظاهری به تصویر کشیده شده‌اند.

صبحی که چشم من به رخ اشک باز شد

پیمان نبسته بود صدف با گهر هنوز

هوش مصنوعی: صبحی که نگاه من به چهره‌اش افتاد، هنوز صدف با مروارید توافق نکرده بود.

درخواب بوسه ای ز دهانش ربوده ام

می سوزد از حلاوت آنم جگر هنوز

هوش مصنوعی: من در خواب بوسه‌ای را از لبان او به دست آورده‌ام و هنوز قلبم از شیرینی آن بوسه می‌سوزد.

باآن که شد ز سنگ حوادث حریربیز

این شیشه هست گوش به زنگ خطر هنوز

هوش مصنوعی: با وجود اینکه سختی‌ها و مشکلات مانند سنگ بر من فشار آورده‌اند، اما همچنان این شیشه که سمبل حساسیت و آسیب‌پذیری است، آماده و گوش به زنگ تهدیدات باقی مانده است.

الماس را دونیم تیغ آه من

گرم است زخم خصم، ندارد خبر هنوز

هوش مصنوعی: الماس را نصف کرده‌ام، اما تیغ من تند و آتشین است و زخم دشمن را هنوز حس نمی‌کند.

دل خون شد و همان ستم آسمان بجاست

گل کرد شمع (و)باد صبا در بدر هنوز

هوش مصنوعی: دل داغ دارم و ستمگری آسمان در جای خود باقی است، شمعی که گل کرده، هنوز در گریه و اندوه به سر می‌برد.

صائب اگر چه بر سر طوبی است جای من

درآتشم ز کوتهی پال و پر هنوز

هوش مصنوعی: هرچند که صائب در جایگاهی بزرگ و با عظمت قرار دارد، اما من به خاطر کمبود ویژگی‌ها و قابلیت‌هایم، در آتش دچار عذاب هستم.

غزل شمارهٔ ۴۸۱۴

اطلاعات

برگردان به زبان ساده