غزل شمارهٔ ۴۸۱۳

هوش مصنوعی: بازوهای او را بالا نبرده‌اند و هنوز برای بیعت با او حنا روی دستش نیست.

هوش مصنوعی: او هنوز آواز پرنده را نشنیده و نسیم صبحگاهی به سویش نیامده است.

هوش مصنوعی: در دل غنچه زیبایی باغی نهفته است و هنوز در دستانش گلی نچیده، رنگ حنا هم هنوز به آن نخورده است.

هوش مصنوعی: گل به خاطر وفاداری نداشتن خود را توجیه کرد، در حالی که هنوز بوی وفا از عهد تو به گوش نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: بارها و بارها ابروهای او به من اجازه داده‌اند که از او دور شوم، اما من هنوز از چنگ وفای او خارج نمی‌شوم.

هوش مصنوعی: ای چشم، از غبار راه او چه دیده‌ای؟ همچنان که خاصیت توتیا (گلوب)، پرده‌ای است که بر روی چشمان ماست.

هوش مصنوعی: هزاران پیام‌آور ناامیدی به ما نزدیک شدند و گذشتند، مانند برقی که لحظه‌ای در آسمان می‌درخشد، اما چشم ما همچنان خیره به راهش مانده است.