غزل شمارهٔ ۴۷۸۴

هوش مصنوعی: از پیشانی او هنوز عرق شرم فرو می‌ریزد، و چشمان کسانی که به او امید دارند هنوز نگران است.

هوش مصنوعی: هرچند خطی زیبا بر لبانش وجود دارد که نشان از شیرینی و جذابیت اوست، اما بوسه‌ای که بر لبش نشسته، همچنان مانند پرهای نرم و لطیف در هوا پخش می‌شود.

هوش مصنوعی: در انتهای سبزه چوپان، لب‌های زیبا و دل‌ربای او بر دل عاشق سوخته‌ام همچنان تاثیرگذار است و مانند آبی روان، تازه و زنده باقی مانده است.

هوش مصنوعی: اگرچه چهره‌اش با زره‌ای از سبزه پوشیده شده، دل از هر سو به او نگران و وابسته است.

هوش مصنوعی: هرچند که تیرگی‌هایی بر اثر جنگ و خشونت بر چهره‌اش نشسته، اما او هنوز هم به شدت تهدیدکننده و مهلک است.

هوش مصنوعی: زیبایی او چنان است که نگاه تماشاگران را به خود می‌کشد و قامتش به قدری ظریف و جذاب است که حتی از سنان (دوست یا محبوب) نیز جوان‌تر به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: شاید این پروانه که از دور به او نگاه می‌کند، از عشق جا مانده باشد، زیرا چشمانش هنوز هم از هر مژه‌اش زرق و برق و شگفتی می‌بارد.

هوش مصنوعی: ملک من دچار مشکل و نابسامانی شده و زیبایی‌های غافل مانع از این شده که بدانم حقیقتا قدرت و حکومت به دست زنان است و هنوز هم این وضعیت ادامه دارد.

هوش مصنوعی: چشم‌ و ابروهای زیبا و نازک او دل را به درد می‌آورند و موهایش مانند طوفانی بر جانم هجوم می‌آورند و هنوز هم تسلط بر این احساس را دارم.

هوش مصنوعی: غنچه‌ای که دلش سنگی است، به درد و رنج دوستانش توجهی نمی‌کند و هنوز زبانش تلخ و تند است.

هوش مصنوعی: او نتوانست به خوبی خود را اصلاح کند، زیرا فتنه‌ها و آشوب‌های جهانی همچنان ادامه دارد.

هوش مصنوعی: اگرچه هنوز مقداری از زیبایی او باقی مانده است، اما صائب می‌گوید که به جز نام و یاد او چیزی برای من باقی نمانده است.