غزل شمارهٔ ۴۷۷۱

هوش مصنوعی: خاک من در باد پراکنده شده و من هنوز دردهای آن زمان را احساس می‌کنم. حالا که جام توتیا (جامی شفاف) به دستم است، هنوز می، یعنی خوشی و شادمانی واقعی، در آن وجود دارد.

هوش مصنوعی: از نوری که از چهره‌اش به خانه‌ام تابید، همچنان شعله‌ای آتشین از لب بامم می‌جوشد.

هوش مصنوعی: بوی زلف او را از خاک برمی‌دارم و یک شب بر من چنان می‌گذرد که مثل مشک عطرآگین می‌شود و هنوز در دل شامم، رنگی از آن احساس وجود دارد.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه مدت زیادی در این دریا غوطه‌ور شده‌ام، هنوز هم تلخی و احساس بدی از گذشته در وجودم باقی مانده است.

هوش مصنوعی: تصویر من به کلی ناپدید شده و مانند آب گوهری پاک می‌شود. وقتی نام مرا می‌برند، لب آن عقیق درخشان به یاد من زیبایی خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: یکی از شب‌ها، شوخی و لبخند مژگان او به دل من نشسته بود و حالا همچنان تاثیر آن در وجودم باقی مانده است. مثل تیغی که بر تنم فرود می‌آید، حس بازی و شوق در درونم ادامه دارد.

هوش مصنوعی: سال‌ها از رفتن آن غزال وحشی می‌گذرد، اما هنوز چشمان من که در دام گرفتار شده، مانند مروارید می‌لرزد.

هوش مصنوعی: هر چند که ذهن من آرام نگرفته و مانند دریا در حال جوشیدن است، اما من هنوز مانند جواهری در دست روشن‌دلان نادان هستم.

هوش مصنوعی: در ابتدا، تمام وجودم را به دشت و طبیعت سپردم، اما هنوز نمی‌دانم این زنجیر مو که به من وصل است، مرا به کجا خواهد برد و سرانجامم چه خواهد شد.

هوش مصنوعی: از انگشت کوچکی که جدایی تلخ را به کام من وارد کرد، هنوز هم صحبت از تلخی آن کام می‌شود.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم با غزالان وحشی همسفر شوم؟ گاهی یاد آنها به آرامی به ذهنم خطور می‌کند.

هوش مصنوعی: اگرچه صبحِ موفقیتش جهان را روشن کرده است، من هنوز به خاطر بخت بد خود در تاریکی شب مانده‌ام.