غزل شمارهٔ ۴۷۷۰

هوش مصنوعی: در شراب خالص غوطه‌ور شدم و هنوز هم حالت مستی را دارم. در پرتو نور خورشید گم شده‌ام و هنوز در تاریکی هستم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه شور و شوق من جهان را تحت تأثیر قرار داده، اما هنوز دلم در سینه‌ام پنهان است.

هوش مصنوعی: زنجیر تاک به خاطر باده قوی و نیرومند پاره شد، حال ببین چه کار می‌تواند بکند که هنوز قدرت من را در گردونه آسمان تحت تأثیر قرار دهد.

هوش مصنوعی: مدت زیادی سپری شده که من از شیرینی زندگی دور مانده‌ام و همچنان در دل من، زخم نیش زنبوری باقی مانده است.

هوش مصنوعی: هرچند که جغد به خاطر ویرانی من ترسیده است، اما در مکان‌های خراب و ویران مغان، هنوز هم مرا می‌شناسند.

هوش مصنوعی: شراب منصور به خاطر تبحر خاصی که دارد، به آرامی در جام نشسته و می‌زند. من هنوز تحت تأثیر سرمستی و غرور هستم.

هوش مصنوعی: در سفر هر چند که زمان مانند ریگ‌های روان سپری شد، عمر من از وصال کعبه و رسیدن به آن مشابه سنگی که دور از مقصد است، گذشت و هنوز هم دور مانده‌ام.

هوش مصنوعی: اهل دنیا هیچ‌گونه اطلاعی از وضعیت من ندارند؛ من هنوز در میان صد هزار آئینه پنهان هستم.

هوش مصنوعی: اگرچه خاکساری و فروتنی باعث شده که مثل خاک بشوم، اما باز هم در کار سلیمان (نماد قدرت و علم) سخن می‌گویم و زنده‌ام.

هوش مصنوعی: صبح زود، وقتی که آفتاب غروب را می‌سازد، دلم هنوز در رنج و درد عمیق است و زخم‌های گذشته‌ام هنوز بر قلبم حس می‌شود.

هوش مصنوعی: اگرچه شهرت من به خاطر عشق، برچسبی دردناک دارد، اما اگر عشق همین است، پس هنوز هم مرا معروف خواهد کرد.