غزل شمارهٔ ۴۷۶۹

هوش مصنوعی: در وجود خود یک آرزو و هدف را حمل می‌کنم و هنوز هم به آن زیبایی و کمالی که در ذهن دارم، فاصله دارم.

هوش مصنوعی: هرچند که به خاطر بیماری عشق از زندگی رنگ و رویم رفته، هنوز روحیه و شجاعت مبارزه را در خود دارم.

هوش مصنوعی: چشم‌هایم باز است و می‌توانم با تو صحبت کنم. هرچند که از زبان خود فاصله گرفته‌ام، اما هنوز قدرت بیان را در درونم دارم.

هوش مصنوعی: گل‌های جوشیده از زمین، دیوار را پر کرده‌اند. من با اینکه دستم خالی است، هنوز به باغبان امید دارم.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه زمانم به درد و ناله گذشته است، هنوز در عمق وجودم احساساتی پنهان دارم که مانند ناله‌ای در هر استخوانم است.

هوش مصنوعی: بهار زندگی‌ام مانند گلی زیباست که با خزان در آمیخته است. در فضای وصال، هنوز دلتنگی و ناله‌های جدایی را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: اگرچه به ظاهرم مانند شراب کهنه شده‌ام و در فکر و روح خود آرامی دارم، اما هنوز شور و هیجان عاشقانه‌ای در دلم می‌جوشد.

هوش مصنوعی: هرچند فراموشی بر چشمانم سایه افکنده است، اما هنوز از نسیم سرزمین مصر، چشم‌وچراغی دارم که یادآور زیبایی‌هاست.

هوش مصنوعی: چطور ممکن است که در اینجا، در دل خانه‌ام، سبز شدن را ببینم؟ من هنوز فکر می‌کنم که یک مشت خاشاک در لانه‌ام هست.

هوش مصنوعی: هرچند که غم و اندوه هیچ‌گاه از ذهنم نمی‌رود، اما هنوز هم آرزوی دیدن زنده‌رود اصفهان را در سر دارم.