غزل شمارهٔ ۴۷۴۳

هوش مصنوعی: از هیچ چیز در دل خود حسِ کینه و درندگی نپروران، زیرا در زندگی نباید به جایی برسید که زیر زمین و در تاریکی قرار بگیرید.

هوش مصنوعی: اگر با دانش رسمی نتوانی از آتش فرار کنی، به فکر استفاده از یک سپر کاغذی برای محافظت از خود نباش.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در اثر فشاری که بر من وارد می‌شود، از توانایی کنترل خود خارج می‌شوم. لطفاً حواستان باشد که دست خود را در برابر چشمان من نزنید و از من دور بمانید.

هوش مصنوعی: شمع با ذوب شدن و از بین رفتن خود، به آرامش دست می‌یابد. برای رسیدن به مرحله‌ای از سیر و سلوک، نباید از آتش وجودی خود بترسی و آن را از دست بدهی.

هوش مصنوعی: به هنگام صبح، نور شمع با طلوع آفتاب پیوند می‌خورد و دیگر نمی‌درخشد. بنابراین، ای کسی که به محبوب خود دل بسته‌ای، تنها در لحظات پایانی او را در آغوش بگیر.

هوش مصنوعی: دل آتشین من به قدری مشتاق است که سنگ هم در آغوش محبت تبدیل به آب می‌شود. پس خواهش می‌کنم، این آیینه را از جلو آن چهره زیبای تو برندار.

هوش مصنوعی: دل را به خودت تسلیم نکن و اجازه نده که به راحتی مورد آسیب قرار گیرد. این شکار زیبای احساسات را با فریب و دسیسه به دام ننداز.

هوش مصنوعی: صائب به خاطر نیش زهرآگین دیگران می‌گوید که از شهد تازه مگس‌ها که شیرین و خوشمزه به نظر می‌آید، دوری کن. زیرا این شیرینی ممکن است برای تو ضرر داشته باشد.