غزل شمارهٔ ۴۷۳۸

هوش مصنوعی: با تجربه و مهارت، به خوبی از تمام امکانات و منابع خود استفاده کن و از ثمراتی که به دست آورده‌ای، بهره‌برداری کن.

هوش مصنوعی: کسی که از جنگ و نزاع فرار می‌کند، چه قدرتی دارد؟ مانند یاقوت، باید در دل آتش قرار گیرد و تاب بیاورد.

هوش مصنوعی: مثل سرو که در میان جمع آزادگان جا دارد، تو هم از سختی‌های زندگی فاصله بگیر و از حوادث روزگار خود را محفوظ نگه‌دار.

هوش مصنوعی: بیش از این در چاه وطن خودت مثل کبوتر نباش، به جای آن در جایی با منزلت و محترم قرار بگیر.

هوش مصنوعی: نام نیک و بزرگ، پاداشی است که دل را زخمی می‌کند و یادآور زیبایی عقیق است؛ این سخن را همواره به خاطر بسپار.

هوش مصنوعی: این افراد با باطن تاریک و زشت خود، همچون زنگی که بر روی آینه نشسته، وجودشان را آلوده کرده‌اند. اگر آینه به غبار بیفتد، ممکن است نتواند زیبایی‌های خود را نشان دهد.

هوش مصنوعی: برگ‌های پاییزی در حال سقوطند و لباسی از خزان بر زمین گسترده شده است. ای دل، تو هم اگر امکانش را داری به آرامش برس.

هوش مصنوعی: دست خود را به دامن شبنم نزن و به دنبال چیزهای کوچک نباش. دامن دریا را که چون جواهر گرانبهاست، رها کن.

هوش مصنوعی: با رفتن بهار، چه چیزی از دست رفته است؟ بابت لذتی که در فصل بهار از دست رفته، باید هزینه‌ای پرداخت کنی.