غزل شمارهٔ ۴۶۰۶

هوش مصنوعی: شخصی که غم و اندوهی در دل دارد، بیشتر از دیگران از آسیب‌ها و حسادت‌ها در امان می‌ماند. این شخص وقت بیشتری را می‌تواند به خوشی و لذتی که از انگور به دست می‌آید اختصاص دهد.

هوش مصنوعی: در جمع افرادی که خوش‌سلیقه و مشهوری هستند، کسانی که به چشم دیگران آسیبی نمی‌زنند، می‌توانند به زندگی خود ادامه دهند. هر کسی که از نظر دیگران پنهان بماند، بیشتر در امان خواهد بود.

هوش مصنوعی: افراد خاکی و humble در زندگی، از آنان که به مقام‌های بالا و سرفراز دست یافته‌اند، بیشتر مورد احترام و محبوبیت هستند؛ مانند این که کاسه‌ای که با سر فغفور (سلطان) پر شده، هنوز هم بیشتر از آن کاسه‌ی پرشده از سر او در خاطرها می‌ماند.

هوش مصنوعی: پرده‌، گنجی از درس‌هاست و ویرانی در این خانه عبرت‌آموز وجود دارد. وقتی دل آدمی به هم می‌ریزد، باز هم بیشتر از پیش آباد و سرزنده باقی می‌ماند.

هوش مصنوعی: در زمان پیری، وقتی انسان به حرص و طمع می‌افتد، مانند موری که بال و پر پیدا می‌کند، این حس در او به وضوح نمایان می‌شود و بیشتر از قبل خود را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: زندگی بیشتر از توان و قدرت ما نیست؛ مانند تیری که در کمان سست قرار دارد و نمی‌تواند به دوردست برود، ما نیز اگر تلاشی نداشته باشیم، نمی‌توانیم به دستاوردهای بزرگ برسیم.

هوش مصنوعی: زندگی بعضی افراد شرور به طرز عجیبی طولانی می‌شود، در حالی که مانند مار در خاک، تنها در سایه ماندن و فراموش شدن نصیبشان می‌شود. مانند موری که کمتر به چشم می‌آید و در دنیا تأثیری ندارد.

هوش مصنوعی: اگر تصمیم جدی برای جستجو وجود نداشته باشد، تلاش‌ها بی‌فایده خواهد بود؛ مانند تیر کج که از هدف دور می‌افتد و نتیجه‌ای ندارد.

هوش مصنوعی: این دنیا هم شیرینی و هم تلخی را به همراه دارد. زندگی مانند کندویی پر از عسل است که در کنار شیرینی‌هایش، تلخی‌ها نیز وجود دارند.