غزل شمارهٔ ۴۰۳۷

هوش مصنوعی: اگر مانند رشته‌ای که به دور خود می‌پیچد و تاب می‌خورد، به زندگی و اتفاقات آن بپردازید، به زودی از چشمه‌های ناب و گرانبها بهره‌مند خواهید شد.

هوش مصنوعی: دیگر به من پیاله‌ای نمی‌دهد، چون مستی‌ام به خاطر زیبایی‌های طبیعت است؛ بنابراین، شراب خالصی را که از زیبایی غزالان به دست آمده، به من بدهید.

هوش مصنوعی: عجب است که یار با عرق روی خود بگذارد و ما هم مانند سبزه‌ای که در خواب است، غافل و بی‌خبر بمانیم.

هوش مصنوعی: زنجیری از اشک و غم، به هر طرف کشیده شده است که مانند کمند، در جستجوی حقیقی است. اگر دل شکسته مانند برگ گل، به آب سپرده شود، می‌تواند یک بار دیگر زندگی بگیرد.

هوش مصنوعی: دل ویران من نیاز به محبت و خوبی دارد؛ لطفا یک پیاله شراب به من بدهید تا این خرابی‌ها را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: اگر توانستی از درد سر رهایی یابی، دیگر چه نیازی به گلاب دادن است؟

هوش مصنوعی: ستاره‌هایی که بر بدن محبوب می‌درخشند، از تابش نور خورشید به وجود آمده‌اند. اکنون به این درخشش نگاه کنید و به او آب بدهید تا بیشتر بدرخشد.