غزل شمارهٔ ۴۰۳۸

هوش مصنوعی: به دنبال دل نباش که نگاه کسی را اسیر کند، این درخشش نباید به دام گیاه کسی بیفتد.

هوش مصنوعی: چشم‌انتظاری یعقوب باعث شد که چشمانش سفید شوند، بنابراین هیچ‌کس نباید در انتظار کسی باشد.

هوش مصنوعی: از این که نتوانستم به وعده‌ام عمل کنم و به آنچه که خداوند از من انتظار داشت پایبند نبوده‌ام، حس خجالت و ناامیدی دارم. این شیشه شکسته نمادی است از ضعف من و نمی‌خواهم کسی به خاطر من دچار مشکل شود.

هوش مصنوعی: آثار درد و غم بر چهره به راحتی پاک نمی‌شوند و هیچ‌کس نباید نور و زیبایی شخص دیگری را به عنوان خود به حساب آورد.

هوش مصنوعی: خداوندا، هیچ کس را به خاطر پرواز بی‌جای خود، حتی اگر از کاه باشد، پذیرش نکن.

هوش مصنوعی: دل من از وجود کسی که قامتش همچون برگ بید نرم و لطیف است، می‌لرزد. دوست ندارم دیواری که پناه من است، بر اثر حادثه‌ای خراب شود.

هوش مصنوعی: به خاطر اندوه و نالۀ من، عزم ضعیف شد و این انسان بی‌درد و شجاعت در میان جمعیت نباشد.

هوش مصنوعی: در شگفتم که از کدام گناه باید توبه کنم، وقتی که تعداد گناهانم بسیار زیاد است و هیچ‌کس به اندازه من مرتکب گناه نشده است.

هوش مصنوعی: در شاهدان خارجی، ممکن است که اعتبار آن‌ها زیر سؤال برود، بنابراین نباید بر کسی به خاطر نقص یا ضعف خودشان شهادت داد.

هوش مصنوعی: خداوندا، آرزوی من این است که هیچ‌کس نتواند از دیدن پرواز بی‌جا، حتی یک ذرّه نازک از خرمن کسی را به دست آورد.

هوش مصنوعی: آب شمع از خجالت و درخشندگی‌اش به حالت عاریه درآمد و کسی هم در حال سرگرمی نیست، پس به هیچ کس کلاهی نده.

هوش مصنوعی: دل من از گناهان زیاد تیره و غمگین شده است، و امیدوارم که هیچ‌کس به چنین حالتی دچار نشود که مانند ابر سیاه، نور و روشنی زندگی‌اش را بپوشاند.