غزل شمارهٔ ۴۰۳۱

هوش مصنوعی: صبح روشنایی و نور به جان شما دمیده شده است، پس به سرعت حرکت کنید و از سرما و ظلمت این دنیا دور شده و به سوی آفتاب و روشنی بروید.

هوش مصنوعی: در این مکان که صبح، برکات و نعمت‌ها را می‌نگشاید، ستاره‌ای را برای خود برگزینید.

هوش مصنوعی: اکنون که خورشید با روشنی‌اش به ما نعمت می‌دهد، دیگر چه نیازی به نگرانی و غمگینی وجود دارد؟ بهتر است ذهن خود را از افکار منفی پاک کنیم و به آرامش برسیم.

هوش مصنوعی: آسمان و فضایی که در آن قرار دارید را فراموش کنید و مانند شبنم باشید؛ کافی است که مدت زیادی در این ویرانه نمانید.

هوش مصنوعی: از چهره دل غبار دنیاست را برطرف کنید و به دیدن معشوق واقعی نگاه کنید، بدون هیچ پوششی.

هوش مصنوعی: آیا ممکن است به پای دریا بروی و مانند سیلاب، با احساساتی گرم و دل‌نگران، سنگ دل خود را نرم کنی و به آب تبدیل شوی؟

هوش مصنوعی: ساختمان وجود انسانی که از واقعیت خالی است، دوامی نخواهد داشت. مانند حباب‌هایی که از دریا جدا می‌شوند، چنین زندگی‌ای پایدار نیست.

هوش مصنوعی: از اشک‌های خود توی جام بریزید و با رنگ صورت‌تان، ماه را حسرت‌زده کنید.

هوش مصنوعی: نور و روشنی که بر اثر بیداری و تلاش دولت ایجاد می‌شود، زمانی به چشم می‌آید که به آن توجه کنند. اگر افراد بخوابند و بی‌توجه باشند، انعکاس آن نور را نمی‌بینند.

هوش مصنوعی: از شعر مولوی روم که بگذریم، برای کسانی که به وحدت اعتقاد دارند، می‌توانید غزل‌های صائب را برگزینید.