غزل شمارهٔ ۴۰۲۲

هوش مصنوعی: چه چیزی باعث شد که محبوبم از دستان من برود؟ بویی که از گل می‌آید هرگز نمی‌تواند از آن جدا شود.

هوش مصنوعی: وقتی که کسی به خاطر عشق و دلدادگی دچار بی‌خودی شود و کنترل خود را از دست بدهد، می‌تواند بوی موی تو را بشنود و به همین خاطر به تو نزدیک‌تر شود.

هوش مصنوعی: من در حالتی هستم که از وضعیت خودم و آرامش درونم خبر ندارم، و اگر خبر داشتم، می‌دانستم که همچون قطره‌ای از باران که به دریا می‌پیوندد، به عالم بزرگ‌تری متصل می‌شوم.

هوش مصنوعی: نسیم خوشبوی وعده و امید، چقدر زود از این باغ زیبا عبور کرد. اکنون همه گل‌های این باغ به خاطر بی‌وفایی، پژمرده و ناامید شده‌اند.

هوش مصنوعی: لطفاً با یک نگاه مهربانانه به من توجه کن، زیرا دلم از عشق تو به درد آمده و خرد شده است.

هوش مصنوعی: کسی که از دلم اندکی آگاه است، می‌داند که چگونه گلبرگ‌ها از دستم رها شدند.

هوش مصنوعی: وقتی که مانند ماه عید به من نگاه می‌کنند، اگرچه به خاطر درد و رنجی که دارم، شاید قامت من خمیده شده باشد.

هوش مصنوعی: از وقتی که عشق به سراغم آمد و مرا به زمین انداخت، قد خمیده‌ام تبدیل به سمت و سوی دعا و نیایش شد.

هوش مصنوعی: هزاران انسان دلتنگ و تنها، در دل خاک جا گرفتند تا تو به خانه برگشتی، اما هر کس که راهنمایی کرد، به تو کمک کرد.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم از میکده‌ای که مستم کرده است بگذرم؟ صائب، نمی‌توان از لب دریا دور ماند در حالی که تشنه‌ام.