غزل شمارهٔ ۳۹۶۲

هوش مصنوعی: هرچند که چهره‌ام به خاطر درد و رنج زرد و پژمرده است، اما در وجودم هزاران رنگ شادی و خوشحالی نهفته است.

هوش مصنوعی: من با کمال اطمینان فهمیدم که سفیدی موی من نشانه‌ی پیری است، اما در واقع در پشت این سیاهی موها، زندگی و جوانی نهفته بود.

هوش مصنوعی: آه، چه غم‌انگیز است که لباس نورانی وجود من از روزگار به همین آتش سوزی تبدیل شده است.

هوش مصنوعی: سخن را بی‌ربط و پراکنده نکن، زیرا زندگی من به مراقبت و نگهداری نیاز دارد.

هوش مصنوعی: آن لذتی که از این دنیای مادی به من رسید، مثل بار سبکی بود که از چرخیدن یک کاروان به من منتقل شد.

هوش مصنوعی: چشمم از دیدن او خالی شد و تا زمانی که دل از خون خالی شد، سبویی پر از شراب به آرامی از سنگینی آزاد گشت.

هوش مصنوعی: به خاطر بی‌ادبی و بی‌احترامی که از من سر زده، مرا سرزنش کردند. هرچند که من خودم قادر به بیان احساساتم نبودم.

هوش مصنوعی: من آن فردی نیستم که به خاطر نیرنگ و فریب، به کسی دل بسپارم؛ زیرا مصیبت و سختی ناشی از نگاه تو برای من بسیار بزرگ و سنگین است.

هوش مصنوعی: هرگز نتوانستم از لبانم بوسه‌ای بیارم و مهر تو را بر آن بگذارم. همیشه مهربانی و محبت تو با دوستانت از طریق کلمات و زبان تو دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که حضور و روشنایی دیدار می‌تواند اثرات عمیقی داشته باشد، و حتی اگر نتوانیم به طور مستقیم آن را ببینیم یا درک کنیم، باز هم وجود آن تأثیرگذار است. به نوعی اشاره به رازها و چیزهایی دارد که فراتر از درک ما هستند.

هوش مصنوعی: با قدرت و شجاعت زبان، صائب به ستایش عباس شاه ثانی پرداخته و جهان را تحت تاثیر خود قرار داده است.