غزل شمارهٔ ۳۹۳۴

هوش مصنوعی: در هر باغ و چمنی، آنچنان زیبا و دلربا قدم می‌زند که گویا بر گردن پرندگان زینتی آویخته‌اند و چشم‌هایش به قد آن سرو بلند می‌درخشد.

هوش مصنوعی: در این جمله به این موضوع اشاره شده است که نام من در کنار نامه‌ای نوشته شده است که متعلق به کسی دیگری است. پرسش این است که این نوع توجه نابجا و بی‌مورد را چه باید نامید. به طور کلی، به نوعی ناراحتی از بی‌احترامی نسبت به هویت و نام خود اشاره دارد.

هوش مصنوعی: دل من از تیغ سیاه و زخم‌ها دلسرد نمی‌شود، به آنکه با ناز و طعنه صحبت می‌کند بگو که به حالت درآید و از شمشیر دست بردارد.

هوش مصنوعی: غزال به راحتی به مجنون توجهی نمی‌کند، مگر اینکه به یاد سگی که متعلق به لیلی است، احترامی نشان دهد.

هوش مصنوعی: اگر نگین به زمین بیفتد، درخشش و ارزش خود را از دست نمی‌دهد، چون زمانی که فردی دانا و آگاه به هنر سخن با آن روبه‌رو شود، به ارزش واقعی‌اش پی خواهد برد و نامی بلند در مقابل آن می‌سازد.

هوش مصنوعی: غرور او باعث می‌شود که در نماز به کسی سلام نکند، مگر اینکه اول کسی از جانب او سلام کند.

هوش مصنوعی: هر کس که در دلش عشق می‌سوزد، مانند شمعی می‌سوزد و زندگی‌اش را به اشک و اندوه می‌گذراند.

هوش مصنوعی: چه کسی می‌تواند از روزهای تاریک عمرش رهایی یابد، در حالی که کسی که دلش تیره است، حتی در روز روشن نیز نمی‌تواند از افکار شب و غم رها شود؟

هوش مصنوعی: دنیا همچون زباله‌ای است که مخصوص افراد با نفس‌های پایین و پست است. این افراد چه فکری به حرام‌ها دارند، وقتی که خود را به چیزهای بی‌ارزش مشغول کرده‌اند؟

هوش مصنوعی: هرگاه کار بدی از کسی سر بزند، پاداش کار نیک او ضرورتی ندارد. بنابراین چرا کسی باید به فکر انتقام گرفتن باشد؟

هوش مصنوعی: حریص و طماع به خاطر یادآوری مرگ نگران می‌شود، زیرا خاک می‌تواند سرمه او را در چشمانش بگذراند و او را به دام بیندازند.

هوش مصنوعی: اگر کسی در کنار حوادث بایستد و از مشکلات و سختی‌ها عبور کند، می‌تواند به مقام رضا و آرامش دست پیدا کند.

هوش مصنوعی: اگر قلم مانند تیر از روی شوق به حرکت درآید، شگفتا که آیا می‌تواند احساسات و عشق مرا به طور کامل بیان کند؟