غزل شمارهٔ ۳۶۶۴

هوش مصنوعی: از خوشحالی و شیطنت چشمان او، حق باعث شد که تنش طعنه‌آمیز شود و در دل فتنه‌ای را ایجاد کند.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم پرواز کنم و آرزو دارم که صیاد به جای قفس، خانه‌ام را به من برگرداند.

هوش مصنوعی: بلبل در این دو هفته به دلیل آشنایی با گل، دیگر نمی‌تواند خوب آواز بخواند، انگار خدا می‌خواست که باغبان بمیرد!

هوش مصنوعی: رقیب بی‌خبر از حال ما، با سادگی‌اش ما را از مشکلات و ناراحتی‌ها مطلع می‌ساخت و به باغبان اجازه می‌داد که گل‌های کاغذی را به باغ بیاورد.

هوش مصنوعی: مرا کسی که از چاه عدم نجاتم داد و مانند سیل به این دنیای تیره و خاکی آورد، چه کسی است؟

هوش مصنوعی: در شب گذشته، کسی که لب‌هایش بر خاک آستان می‌نهاد، به روز قیامت فکر کرد.

هوش مصنوعی: کجا رفت آن همه روابط و نزدیکی‌ها؟ کجا رفت آن همه صمیمیت؟ وقتی که موی سرش به من پیام می‌داد و با من سخن می‌گفت.

هوش مصنوعی: وقتی صائب این غزل زیبا را می‌نوشت، با هر خطی که می‌کشید، هزاران بوسه به قلم شیرینش می‌داد.

هوش مصنوعی: ابروی او مانند قضا و قدر، کمانی است که در دست دارد و به دل من، نشانه‌ای از عشق و محبت نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: در زمانی که به دور تو می‌چرخیدم و به خاطر تو به بهای یک پر پروانه جان می‌دادم.

هوش مصنوعی: زمانی که به سرنوشت و اعتبار خود پیشرفتم و به زمین ایستادم، به من فرصتی داده شد که شبیه سرو، درختی خوش‌قد و قامت و سرجمع زندگی کنم.

هوش مصنوعی: اگر آن لب‌های شیرین بوسه‌ای به من می‌داد، هزار بار جانم را به لب می‌رساندم و باز می‌گشتم.