غزل شمارهٔ ۳۶۲۶

هوش مصنوعی: از لب مردم، بوی خنک و لطیف باد پاییزی به مشام می‌رسد و از این سربداران بی‌روح، بوی خوش کافور به هوای اطراف می‌پیچد.

هوش مصنوعی: شراب خالص و شفاف چشمانم را مثل دریا کرده است، در حالی که سنگینی ناگوار زندگی بر دوش من وجود دارد و از ظرف بزرگ شراب به من می‌رسد.

هوش مصنوعی: شیاطین مانند گرگ‌ها در میان گله‌ها هستند و اگر شبان مراقب خود نباشد، ممکن است به او آسیب بزنند. این بیان می‌کند که غفلت و بی‌توجهی می‌تواند نتیجه‌های خطرناکی به همراه داشته باشد.

هوش مصنوعی: در محل نگهداری تیر و کمان، ابروهای بلند خوشبختی‌اش بدون هیچ تقاصی، تیر را به آغوش کمان می‌آورد.

هوش مصنوعی: آیا تنها از نگاهی که به دل من می‌تابی می‌توانم تو را ببینم؟ وگرنه چه فایده‌ای دارد که فقط با چشم نگران به تو نگاه کنم؟

هوش مصنوعی: با وجود اینکه به سن پیری رسیده‌ای، اما نباید از فریب‌های شیطان احساس امنیت کنی. بیدار شدن در زمان سحر و خواب سنگین تو را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هوش مصنوعی: ما را به کجا می‌برد و چه سرنوشتی در انتظار ماست؟ حرف‌های ما که تنها برای دیگران مفید است و به کار خودمان نمی‌آید.

هوش مصنوعی: ناتوانی و ضعف باعث می‌شود که در دنیای اجابت و قبول، خواسته‌ها و نشانه‌ها به وضوح دیده شوند و افراد ضعیف می‌توانند اثرات و عواقب آن را بهتر شناسایی کنند.