غزل شمارهٔ ۳۵۸۶

هوش مصنوعی: چه دنیای زیبایی است که وقتی دستانم دور کمر محبوبم باشد، اینجا بهشت شده و هر بوسه‌ای که می‌زنم، مانند نور گفتار او در شرق می‌درخشد.

هوش مصنوعی: من نمی‌توانم آنقدر از زیبایی لب‌های او صحبت کنم که دل خسته‌ام از درد و رنجش سبک و آرام شود.

هوش مصنوعی: من به دور آن شمعی که جان‌ها را می‌سوزاند می‌چرخم، به اندازه‌ای که از عشق و اشتیاق پر سوخته‌ام، شعله‌ی دیدار را به وجود آورم.

هوش مصنوعی: اگر از درد و تلخی که دارم بمیرم، چه جای تأسف که لبخند شیرین او باعث زهر شدن شربت بیمار من شود.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که در دل داریم، عشق ما به شدت به وجود آمده است، به طوری که این عشق می‌تواند شعله‌ای سوزان ایجاد کند و تبدیل به آتش جنگ و جدال شود.

هوش مصنوعی: اگر دور تو رنگ و جلال قیامت به خط بیفتد، چشمان مست تو هرگز نمی‌توانند بیدار و هشیار شوند.

هوش مصنوعی: از گوشه‌ی تنهایی و انزوا خارج نرو، صائب؛ زیرا که اگر به گلستان جهان قدم بگذاری، تنها یک گل بی‌خاری پیدا خواهد شد.