غزل شمارهٔ ۳۵۷۹

هوش مصنوعی: پند و نصایح مشاور به جنون و دیوانگی من دامن زد و مانند داروی تلخی که به بیمار بدخلق می‌دهند، حالم را بدتر کرد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نتوانسته است مشکلات و دشواری‌های زندگی را حل کند. هر کسی که آمد، به جای حل مسائل، فقط بر تعداد آنها اضافه کرد.

هوش مصنوعی: من دینداری و پرهیزگاری را انتخاب کردم تا از غفلت و بی‌خبری خود دور شوم و از آن زمان، نشانه‌هایی از تعهد و مراقبت در ظاهر و رفتارم پیدا شده است.

هوش مصنوعی: محبت و توجه طرفداران باعث شد که من به شکل و شمایل خاصی در بیفتم و درون آینه به یاد طوطی افتادم که خود را با زنگار و زواید نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: هر کسی که بیاید و از دردهای درونم بکاهد، به جای آن چندین زخم و غم جدید بر دلم اضافه می‌شود.

هوش مصنوعی: شعله عشق هنگامی قوت می‌گیرد که از تقلید و پیروی فاصله بگیرد و در عین حال، شور و شوق بلبل نیز به خاطر زیبایی و تماشای گل‌ها بیشتر می‌شود.

هوش مصنوعی: عشق از ابتدای خلقت اینقدر سخت نبود، بلکه هر کسی که در دلش مشکلی داشت، بر این دشواری‌ها افزود.

هوش مصنوعی: آیینه به من چهره مطلوبم را نشان داد و تمایل من به دوری از جمع ناسالم بیشتر شد.

هوش مصنوعی: فرهاد به خاطر جوانمردی کار سختی را بر عهده نمی‌گیرد، چرا که نمی‌تواند بار سنگین غم خود را به واقعیت‌های دشوار زندگی اضافه کند.

هوش مصنوعی: زمانی که قلم سخن من به دست دوچهره‌ها افتاد، هرچه از کردار آنها کاسته شد، به گفتارشان اضافه گردید.

هوش مصنوعی: این چه مسیری است که هرچقدر سخت‌تر می‌شود، بر درد و رنج دل بیشتر می‌افزاید؟

هوش مصنوعی: هرچقدر که زیبایی‌های تو در چمن بیشتر شد، بی‌رحمی و شرم خار بر دیوار نیز بیشتر گردید.

هوش مصنوعی: زخم زبان، مانند شعله‌ای سوزان، باعث شد تا منِ سوخته بیش از پیش داغ شوم و درد بیشتری را احساس کنم، به‌طوری‌که حس کردم علف‌های بی‌خاصیت و خارهای بی‌فایده به آتش من اضافه می‌شوند.

هوش مصنوعی: ای کاش این عادت از بین برود که با وجود سختی‌ها و دشواری‌های عشق، هر بار بر بار مشکلات عاشقان افزوده می‌شود.