غزل شمارهٔ ۳۵۶۱

صائب » دیوان اشعار » غزلیات » غزل شمارهٔ ۳۵۶۱

حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

هرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود

نتوان در حرم قدس به پرواز رسید

پر سیمرغ درین راه پر کاه بود

پیش چشمی که به یکتایی آن سرو رسید

طوق هر فاخته ای های هوالله بود

از وصول آن که زند دم، خبر از راهش نیست

آن بود واصل این راه که در راه بود

هرکه باریک ز اندیشه شود همچو هلال

می توان یافت که جوینده آن ماه بود

ای که کام دو جهان را ز خدا می طلبی

هر دو موقوف به یک آه سحرگاه بود

غافل از مور مشو گرچه سلیمان باشی

که ز هر ذره به درگاه خدا راه بود

از وصال رخ او بی ادبان محرومند

گل این باغ ز دستی است که کوتاه بود

می رسد جاذبه عشق به فریاد مرا

یوسف آن نیست که پیوسته درین چاه بود

صائب از کشمکش رد و قبول آسوده است

هرکه را روی دل از خلق به الله بود

برگردان به زبان ساده

حاصل عمر زخود بیخبران آه بود

هرکه از خویشتن آگاه شد آگاه بود

هوش مصنوعی: زندگی انسان‌هایی که از خودشان بی‌خبرند، در واقع پر از حسرت و ندامت است. ولی کسی که به خودآگاهی دست یابد و از درون خود باخبر شود، به حقیقتی بزرگ و معنایی عمیق می‌رسد.

نتوان در حرم قدس به پرواز رسید

پر سیمرغ درین راه پر کاه بود

هوش مصنوعی: در مکان مقدس و با ارزش، امکان پرواز وجود ندارد و تلاش برای رسیدن به مقام بلند و والا، به سادگی و راحتی نیست؛ چرا که این مسیر بسیار دشوار و پر از چالش‌هاست.

پیش چشمی که به یکتایی آن سرو رسید

طوق هر فاخته ای های هوالله بود

هوش مصنوعی: در برابر چشمی که به یکتایی و زیبایی آن سرو (معشوق) توجه دارد، گردنبند هر پرنده ای به سر و صدا درآمد.

از وصول آن که زند دم، خبر از راهش نیست

آن بود واصل این راه که در راه بود

هوش مصنوعی: کسی که به حقیقت و هدف نهایی رسیده است، برای رسیدن به آن نقطه‌ی نهایی، راه را طی کرده و در این راه شاهدی بر رسیدن به حقیقت ندارد. آنچه مهم است، خودِ سفر و پیمودن مسیر است که او را به آنجا رسانده است.

هرکه باریک ز اندیشه شود همچو هلال

می توان یافت که جوینده آن ماه بود

هوش مصنوعی: هر کسی که از نظر تفکر و اندیشه دقیق و عمیق شود، می‌تواند به مانند شکل هلال ماه، به زیبایی و نورانیت دست یابد. این نشان‌دهنده این است که کسانی که به دنبال حقیقت و دانش هستند، مانند جویندگان یک ماهی درخشان و زیبا خواهند بود.

ای که کام دو جهان را ز خدا می طلبی

هر دو موقوف به یک آه سحرگاه بود

هوش مصنوعی: ای کسی که به دنبال تأمین خواسته‌های دنيوی و اخروی‌ات از خدا هستی، بدان که برای رسیدن به هر دو، تنها یک آه در دل سحرگاه کافی است.

غافل از مور مشو گرچه سلیمان باشی

که ز هر ذره به درگاه خدا راه بود

هوش مصنوعی: هرگز از چیزهای کوچک غافل نشو، حتی اگر همچون سلیمان قدرتمند باشی، زیرا هر ذره‌ای می‌تواند به سوی خداوند راهی داشته باشد.

از وصال رخ او بی ادبان محرومند

گل این باغ ز دستی است که کوتاه بود

هوش مصنوعی: تنها کسانی که ادب ندارند از دیدن چهره او محرومند. زیبایی این باغ ناشی از دستانی است که به اندازه کافی به آن نزدیک نیستند.

می رسد جاذبه عشق به فریاد مرا

یوسف آن نیست که پیوسته درین چاه بود

هوش مصنوعی: عشق به من کمک می‌کند و به فریاد من می‌رسد، اما یوسف واقعی کسی نیست که همیشه در این چاه گرفتار باشد.

صائب از کشمکش رد و قبول آسوده است

هرکه را روی دل از خلق به الله بود

هوش مصنوعی: هر کسی که دلش تنها به خدا گره خورده باشد، از جدل‌های انسانی و نگرانی‌های دیگران آزاد و راحت است.

غزل شمارهٔ ۳۵۶۱

اطلاعات

برگردان به زبان ساده