غزل شمارهٔ ۳۵۶۰

هوش مصنوعی: یاد آن زمانه می‌کنم که دل به موهای تو بسته بود و شب‌ها به خاطر زیبایی‌ات خوش می‌گذراندم و روزها هم شاد بودم به خاطر چهره‌ات.

هوش مصنوعی: نور به گونه‌ای از پیشانی من می‌تابید که تا آنجا که قادر بودم، خم ابروی تو برایم به عنوان قبله‌ای برای عبادت و اطاعت قرار گرفت.

هوش مصنوعی: اگر ریشه‌ام از گوهری می‌بود و رنگی آبی داشت، در این صورت پرده‌ی لاغر من، چربی و قوامی از تو می‌گرفت.

هوش مصنوعی: کسی که مرا از خودم separates می‌کند و با لطف و محبتش فراموشم نمی‌کند، هر لحظه که نفس می‌کشم، بوی تو را احساس می‌کنم.

هوش مصنوعی: غمگساری که وقتی بیهوش بودم، به رویم آب می‌پاشید از روی مروت و احساس مسئولیت، عرق و زحمتی که برای تو کشیده بود.

هوش مصنوعی: تخم امید من زمانی جوانه زد که آرزوی دل من، نشانه‌ای از لبان تو در کنار جوی آب بود.

هوش مصنوعی: دوستی که می‌توانست غم‌هایم را از دل برهاند، در عمق قلبم چشمی بود که می‌توانست با من سخن بگوید.

هوش مصنوعی: سایه‌ای از زیبایی و خال بر چهره‌ام است، اما این سیاه‌رویی من نتیجه دل پرغصه و دل‌باخته‌ام در آن روزی است که تو، معشوق هندی‌ام بودی.

هوش مصنوعی: دل بی‌ایمان در زمان‌هایی که بهشت گل خودت بود، به خاطر فقری که داشت می‌سوخت.

هوش مصنوعی: در آن روزی که خون گل بر زمین ریخته بود، من به خاطر عشق و دل شکستگی‌ام مانند نافه‌ای از آهوی تو شدم.

هوش مصنوعی: چشمان من به نوعی بی‌پروا بودند و پرده‌ای میان آنها وجود داشت که زیبایی و شرم و حیا را که در قامت تو بود، نمی‌توانستند به خوبی نشان دهند.

هوش مصنوعی: خار در پیراهن شبنم گل به خاطر حسادت به من بود، زیرا تکیه گاهی که داشتم، از خاک و سرزمین تو بود.

هوش مصنوعی: زندگی خوش و زیبا بسان بازی ای است که تمام آن به خاطر تو می‌گذرد و من در این بازی همچون گوی تنها در دستان تو هستم.

هوش مصنوعی: زمانی که تو از نظرم دور شدی، چشمانم تاریک و بی‌نور شدند؛ زیرا آینه قلب من فقط به روی تو روشنایی می‌بخشید.

هوش مصنوعی: دل یوسف در آن روز که در موهای تو بود، آرزوی زنجیری متصل به تو را داشت.