برگردان به زبان ساده
هرکه را چشم بر آن طاق دو ابرو افتاد
دو جهان یکقلم از طاق دل او افتاد
هوش مصنوعی: هرکسی که به زیبایی و جذابیت ابروان کسی خیره شود، تمام دنیا را فراموش می‌کند و تمام احساساتش تنها به دل آن فرد معطوف می‌شود.
تا قیامت نتواند به ته پا نگریست
چشم هرکس که بر آن قامت دلجو افتاد
هوش مصنوعی: چشم هر کسی که به آن قامت دلربا نگاه کند، تا قیامت نمی‌تواند به پایین پای خود خیره شود.
پیش صاحب نظران نقطه بسم الله است
خال مشکین که بر آن گوشه ابرو افتاد
هوش مصنوعی: درباره زیبایی و جذابیتی صحبت می‌شود که در نقطه آغاز یک کار یا موضوع، به ویژه در چهره یا ظاهر شخصی، وجود دارد. این زیبایی به قدری خاص و دلربا است که توجه همه را به خود جلب می‌کند. در اینجا، به یک نقطه کوچک و خاص اشاره می‌شود که در کنار یک ویژگی زیبا، جلوه‌ای خاص پیدا کرده است.
چون تو از ناز به دنبال نبینی هرگز
به چه امید به دنبال تو گیسو افتاد؟
هوش مصنوعی: زمانی که تو با ناز و کرشمه رفتار می‌کنی و هیچ توجهی به دیگران نداری، کسی به چه امید می‌تواند به دنبال تو برود و به چیزی که دست نیافتنی است، تکیه کند؟
تیره بختی نکند خوش سخنان را خاموش
چه کند سرمه به چشمی که سخنگو افتاد؟
هوش مصنوعی: بدبختی نمی‌گذارد کسانی که خوب سخن می‌گویند، خاموش بمانند. وقتی که زبانی برای بیان وجود دارد، چه کاری می‌تواند کرد برای چشمی که خود را با سرمه آرایش کرده اما گویا با زبان در بند است؟
نیست چندان خطری شیشه به سنگ آمده را
جای رحم است بر آن کز نظر او افتاد
هوش مصنوعی: شیشه‌ای که به سنگ اصابت کرده، خطر زیادی ندارد و باید بر آن رحم کرد، چرا که از نگاه او دور افتاده است.
نیست ممکن به حقیقت نکشد عشق مجاز
واصل بحر شود هر که درین جو افتاد
هوش مصنوعی: عشق واقعی نمی‌تواند به طور کامل از طریق عشق‌های غیرواقعی و ظاهری تجربه شود. هر کس که وارد این جریان عمیق و حقیقی شود، به عمق و حقیقت زندگی دست پیدا خواهد کرد.
آه کز خیرگی دیده بی پرده من
دیدن یار به آیینه زانو افتاد
هوش مصنوعی: اوه، به خاطر حیرت و شگفتی که از دیدن یارم دارم، چشمم به سوی او دوخته شده و مانند کسی که در آینه به او خیره شده، در دلم زانو زده‌ام.
یکی از گوشه نشینان جهان شد صائب
هرکه را چشم به کنج دهن او افتاد
هوش مصنوعی: صائب، شاعر کنج‌نشینی است که نشان می‌دهد هر کسی که به درون خود و دنیای کوچک و خاص خویش توجه کند، به نوعی به او می‌رسد. این به معنی آن است که زندگی می‌تواند در هر گوشه‌ای از جهان معنا داشته باشد و انسان‌ها به دنبال یافتن عمق وجود خویش هستند.
