غزل شمارهٔ ۲۹۲۴

هوش مصنوعی: دیوانه‌ای که در دل غم خود غرق شده، اصلاً به آسیب‌ها و بلایای آسمانی اهمیت نمی‌دهد. او می‌داند که آن درد و آسیب که به او می‌رسد، مثل خنجر از چشم‌های حسودان و بدخواهان ناشی می‌شود.

هوش مصنوعی: تو زیبایی و عظمت سکوت، در کلام و گفت و گو نمی‌گنجد. هرچند که حرف‌ها معقول و سنجیده باشند، اما قدرت و تاثیر سکوت را از بین می‌برند.

هوش مصنوعی: احوال من به هم ریخته و به شدت دچار تغییرات شده است. آیا از من می‌پرسی که چرا؟ مثل کشتی‌ای که در دریا می‌چرخد و به رغم همه‌ی این نوسانات، هنوز بادبان دارد و در حال حرکت است.

هوش مصنوعی: زخم چشمان زیبای او به قدری عمیق و ناتوان کننده است که هیچ راهی برای نجات از آن وجود ندارد. چه کسی می‌تواند خود را از چنگال آن صدمات پنهان کند، در حالی که هر جا برود، آثار زخم و درد او همراهش خواهد بود؟

هوش مصنوعی: بلبل چه شده که از زیر بال خود بیرون می‌آید؟ در آن باغی که هر برگش و هر شاخه‌اش نگهبانی از شبنم دارد.

هوش مصنوعی: عجب است که صدای ناله من نتواند قفل این گلزار را بشکند، چرا که اینجا بر روی گوش‌های سنگین و بی‌احساس، قفلی محکم وجود دارد.