غزل شمارهٔ ۲۹۲۳

هوش مصنوعی: من از لاف زدن ناتوان نیستم، زیرا سلاحم به قدری تیز است که زبانم را از سخن گفتن باز می‌دارد.

هوش مصنوعی: نه از مکانی که هستم خبر دارم و نه از فاصله‌ها خبر می‌برم؛ زنجیری که مرا به سوی جنون می‌کشاند، مانند ریگ روان است و من را نمی‌گذارد به درستی بیندیشم.

هوش مصنوعی: از درد و رنجی که می‌کشم، ارزش واقعی خود را درک نمی‌کنم. نمی‌دانستم که حتی در لحظه‌های سخت و مومیا شدن، هنوز هم درد درون وجود دارد.

هوش مصنوعی: در آن بیابان که پرنده‌ام از فراموشی دانه جمع‌آوری می‌کند، زمین با دامی که از الیاف نازک بافته شده است، در بر دارد.

هوش مصنوعی: بلبل در میان خوش‌آوایان احساس تنهایی و درد می‌کند، زیرا او به جای لذت بردن از آواز دیگران، درگیر مشکلات و مصیبت‌هاست و به یاد گلستان است.

هوش مصنوعی: در این دنیا هیچ پناهی خوشایندتر از زیر برگ درختی نیست که حتی در پاییز هم نگران از دست دادن برگ‌هایش نباشد.

هوش مصنوعی: کدام انسان پر از زندگی، ای خدا، از این بیابان عبور کرده است؟ زیرا هر دانه خاکی در این سرزمین همچون عقیق در دهان خود دارد.

هوش مصنوعی: سلیمان با قدرت و توانایی خود می‌تواند موری را از زمین برگیرد، اما این کار را نمی‌کند؛ زیرا می‌داند که این کار برای یک موجود بزرگ، آسیب‌زا و بی‌فایده است.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه من همچون گل با لبخند به دنیا آمده‌ام، دشمنان به طور جدی قصد آسیب رساندن به من را دارند و هر کدام نیز سلاحی آماده دارند.