غزل شمارهٔ ۲۹۰۰

هوش مصنوعی: از لب‌های او کلامی دلنشین و زیبا می‌ریزد که به اندازهٔ چشم‌هایش که به بادام می‌ماند، جذاب است. حیا و شرم او بیشتر از عرقی که از چهرهٔ گلگونش می‌چکد، نمایان است.

هوش مصنوعی: عشق در دل عاشق را با محبت و مهربانی پر می‌کند، حتی اگر صبح، ابر رحمت نبارد، اما در شام باران عشق و محبت به روی او نازل می‌شود.

هوش مصنوعی: نگرانی و اندوهی که بر سر خاک من می‌کشی، پس از مرگم چه فایده‌ای دارد؟ چرا که مانند بارانی که بی‌موقع می‌بارد، بی‌فایده و بی‌اثر است.

هوش مصنوعی: در وجود تو نشانی از تأثیر فریاد و ناله افراد گرفتار نیست؛ و اگر این‌طور نبود، اشک‌های من می‌توانست مانند باران بر دامن زمین بریزد.

هوش مصنوعی: دل تاریک من با بستن چشم‌هایم روشن می‌شود، اگر در خانه‌ای که بسته است، نور از جام شراب بریزد.

هوش مصنوعی: شخص بخیلی فقط به صحبت‌های ساکت‌ها توجه می‌کند و نمی‌داند که از سکوت افراد طمع‌کار، برکت و موفقیت به دست می‌آید.

هوش مصنوعی: تو همچون اسب تندرو در دل تاریکی، شجاع و بی‌پروایی و توانایی را به جان می‌کنی؛ در غیر این صورت، از باران ناامیدی و تلخی زندگی، خوشی‌ها به دست نمی‌آید.

هوش مصنوعی: ای جوان، مراقب باش که به موی سپید ما نخندی، زیرا این برف پریشان و سرد بر روی هر سقفی فرومی‌ریزد.

هوش مصنوعی: در دل من آرزو داشتم که از جستجوی نام و شهرت فاصله بگیرم، غافل از اینکه تاریکی و مشکلات به آرامی بر روی زیبایی‌ها و ارزش‌ها تأثیر می‌گذارد.

هوش مصنوعی: چطور می‌تواند کسی مست نشود وقتی که زیبایی او را می‌بیند؟ چرا که از چهره‌ی زیبا و دلربایش، گویی شراب و شوق سرازیر می‌شود.