غزل شمارهٔ ۲۸۰۶

هوش مصنوعی: غم و اندوهی که در دل دارم، در گنبد سبز نمی‌گنجد، چون درد و رنجی که تجربه کرده‌ام، وقتی در ظرفی کوچک ریخته شود، جا نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به سادگی و بی‌پیرایه بودن راضی باش اگر از عشق تنها یکدلی و هم‌سویی به دست آورده‌ای، زیرا هر جا که عشق وجود دارد، زیبایی و رنگی در چهره نمی‌گنجد.

هوش مصنوعی: نمی‌دانم حال کسانی که دل‌های حساس و ارزشمندی دارند، چگونه خواهد بود، زیرا در فضایی که همه چیز به یکدیگر متصل است، احساس تنهایی نمی‌تواند جا بگیرد.

هوش مصنوعی: من را از سرزمینم دور کرد، زیرا جوهر واقعی من همانند یتیمی است که در دریا افکنده شده و هیچ جایی برای خود ندارد.

هوش مصنوعی: عشق مجنون به لیلی آن‌قدر عمیق و شدید است که حتی در شرایط سخت و بی‌پناهی نیز نمی‌تواند از یاد او برود. این نشان می‌دهد که عشق واقعی فراتر از هرگونه کمبود و ضعف انسانی است.

هوش مصنوعی: زمانی که از خودم خارج شدم، زمین به اندازه‌ای برایم تنگ شد که دیگر جا نمی‌شد. هر کس که از خود خارج شود، در این دنیا نمی‌تواند جا بگیرد.

هوش مصنوعی: اگر او می‌خواهد برای زلفش بیعانه بگذارد، عقل و دل و دینت را بده، زیرا که جزئیات و نکات این معامله درک نمی‌شود.