غزل شمارهٔ ۲۷۷۴

هوش مصنوعی: از سوختن و ذوب شدن جسم، روح خالص به وجود آمده و در نهایت از خاکستر خود به مانند جانی تازه و سفید و درخشان برخاسته است.

هوش مصنوعی: باران به خاطر اشک‌هایی که از چشم می‌ریزد، ابرهای تیره را روشن می‌کند و در نهایت، چشم دوباره تر و شفاف می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمی که به خاطر جدایی شرمنده است، در حالی که در آغوش محبوبش قرار دارد، مانند دانه‌ی بادام در آغوش شکر، رنگی سفید و زیبا دارد.

هوش مصنوعی: تاریکی‌های زندگی ما باعث خجالت ماست، اما اگر بهار وجودمان به روشنایی برسد، مثل عطر و زیبایی عنبر سفید خواهیم شد.

هوش مصنوعی: اگر نامه ما را اشک‌های معذرت شستشو می‌کرد، می‌توانستیم در روز قیامت به دلیل آن، پاک و بی‌گناه شویم.

هوش مصنوعی: گریه‌ام در میان دیگر گریه‌ها بی‌فایده است، وگرنه دامن صدف از اشک به زیبایی گوهر تبدیل می‌شد.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس به درد و رنج ما توجه نکرد، هرچند که تغییرات ما آن‌قدر بارز بود که از خاکسترمان چیزی تازه و روشن پدید آمد.

هوش مصنوعی: اگر ساقی ما در این حال و احوال به خود اجازه دهد که سرش را خم کند و باده‌ای به ما بدهد، چشم‌های ساغر (جام شراب) به شوق و انتظار باده‌ای تازه روشن و سفید خواهد شد.

هوش مصنوعی: چهره او همچون خورشید در سمت شرق می‌درخشد؛ با چه چهره‌ای صبح دیگری خواهد آمد که سپید شود؟

هوش مصنوعی: تیر محبت او همچون ماه نو از آغوش کمان بیرون آمد و قلب من را پر کرده، در حالی که من لاغر و سفید شده‌ام.

هوش مصنوعی: در جوانی، آرزوهای ناپخته و خام انسان می‌تواند او را به اندوه و افسردگی کشاند، به طوری که حتی رنگ موی او نیز به خاطر فشارهای زندگی، زودتر از موعد تبدیل به سفیدی می‌شود.

هوش مصنوعی: چشمی که بدون حجاب و پرده به دنیا نگاه می‌کند، مغز و فکرش به هم ریخته و آشفته شده است. هر ذره بی‌ارزشی که از این دریاچه سبز بیرون می‌آید، به رنگ سفید در می‌آید.

هوش مصنوعی: غیبت دوستان باعث می‌شود که زیبایی‌های زندگی کمرنگ شود، تا جایی که مینا و لیوان، خالی از می‌گردند و تنها به رنگ سفیدی درمی‌آیند.

هوش مصنوعی: حرص و طمع او هیچ تاثیری بر رنگ مویش نگذاشت و حتی با اینکه موی او به خاطر سن و سالش کاملاً سفید شده، این حرص او را از حالت تعادل خارج نکرد.

هوش مصنوعی: اگر زیبایی یوسف به این حد از خود نمایی برسد، چشمان یعقوب بار دیگر سفید خواهد شد.

هوش مصنوعی: وقتی زیبایی او در دل نازکی‌اش نمایان شد، دیگر در بند و زنجیر نمی‌تواند بماند و به بلورین روشنی تبدیل می‌شود.

هوش مصنوعی: فضای دلگیر دنیا جایی برای شادی و شکرگزاری نیست. صبح که می‌رسد، چنان لبخندی بر لبان زندگی می‌نشیند که مانند دندانی درخشان و سفید به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: اگر واعظ به‌گونه‌ای رفتار کند که خود را بزرگ جلوه دهد، باید بداند که بر اثر تظاهر و ریا، مقام‌هایش همچون محراب و منبر، به سفیدی برف درمی‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی نمی‌توانم به او نزدیک شوم، چطور می‌توانم نامه‌ام را با سرعت کبوتر به او برسانم؟

هوش مصنوعی: زبان‌آوران و دانشمندان، به آرامی و به دقت، نکات ریز و پنهان را در دل خود جای می‌دهند. در این میان، گوهرهایی از علم و دانایی به دست می‌آورند که با گذشت زمان، مانند مروارید در صدف، ارزش و خلوص بیشتری پیدا می‌کنند.