غزل شمارهٔ ۲۵۲۷

هوش مصنوعی: من مثل آتش نیستم که هر چیزی بتواند مرا تحت تاثیر قرار دهد. من به خورشید وابسته نیستم و نمی‌توانم تسخیر شوم.

هوش مصنوعی: من از دوستی‌هایی که در آن‌ها نیرنگ و فریب دیده‌ام دلخور شده‌ام. من آدمی پاکباز هستم و به راحتی از بدرفتاری‌ها آزرده خاطر می‌شوم.

هوش مصنوعی: سعی و تلاش انسان می‌تواند باعث اعتبار و ارزشمندی او شود، اما در عین حال، کسانی هستند که با بی‌دقتی و سهل‌انگاری می‌توانند کارهای خوب را خراب کنند و زحمات دیگران را از بین ببرند.

هوش مصنوعی: وقتی که قفس در درون هر رگم نفوذ کرده و در سراسر وجودم ادامه دارد، چه کار می‌تواند کند که تنها یک سوزن عیسی به تنهایی برای من کاری انجام دهد؟

هوش مصنوعی: مادری که بدون درد و رنج شیر می‌دهد، در میانه شیرینی و خوشی چه کسی می‌تواند قدرت مردانگی را در من ببیند و به من قوت بخشد؟

هوش مصنوعی: کی می‌شود که آسمان با خاکی که بر تن دارم از من بگذرد؟ بال من از پرواز چطور می‌ماند، وقتی تیر غم مرا می‌زند.

هوش مصنوعی: چرا باید برای خوردن دو نان منت روز را بکشیم؟ من که با نگاهی به خوشه‌ی گندم سیر می‌شوم.

هوش مصنوعی: شاعر در اینجا از آرزویی سخن می‌گوید که دارد؛ آرزو می‌کند که زمانش فرابرسد تا بتواند به عشق و معشوقش نزدیک‌تر شود و دل‌مشغولی‌هایش را کنار بگذارد. او به نوعی به احساسات درونی خود پرداخته و از حالت انتظار و اشتیاق برای رسیدن به عشق صحبت می‌کند.

هوش مصنوعی: این پاسخ به کسی است که می‌پرسد چرا در غزل، عشق و جذابیت معشوق درخشان‌تر از هر درمانی است؛ نگذارید عشق مرا به تسخیر خود درآورد.

هوش مصنوعی: من با عشق و امید به بهشت از سر بیرون می‌روم، اگر بخت من، ساکن شهر کشمیر باشد.