غزل شمارهٔ ۲۵۲۶

هوش مصنوعی: مدت زیادی است که زیر فشار و سنگینی مشکلات زندگی قرار دارم و منتظرم که عشق بیاید و این بار سنگین را از دوشم بردارد و به من آرامش بدهد.

هوش مصنوعی: من در یک لباس خوابیده‌ام و خیال یار در سر دارم، و هر کسی که بخواهد مرا از این خواب بیدار کند، سرش را از روی من برندارد!

هوش مصنوعی: ناخن کبود و صیقل‌خورده‌ام، که از زنگ سینه‌ام به وجود آمده، چگونه می‌تواند خاکستر تلاش‌های من را با آینه‌ی تار و تاریکم ببیند؟

هوش مصنوعی: چشمان من سنگین و خواب‌آلود هستند، اما مانند رگ سنگی که نمی‌خوابد، احساس عجیبی دارم که با این حال مرا بیدار می‌کند.

هوش مصنوعی: عاشقان از همان ابتدای خلقت به درد و رنج عادت کرده‌اند و تنها کسی که می‌تواند از حال آنها باخبر شود، کسی است که خودش دردی نداشته باشد.