غزل شمارهٔ ۲۴۹۸

هوش مصنوعی: در دل شب، هر کسی که杯 پر از شراب سرخ بنوشد، صبح زود با طلوع آفتاب از یک سمت بیرون می‌آید.

هوش مصنوعی: زمانی که شخصی با چهره‌ای زرد و پریده به سفر می‌رود، به همراه خود چیزی را به زمین می‌برد. هر که همچون خورشید درخشان به درگاه دیگران مراجعه کند، به او احترام و توجه ویژه‌ای می‌شود.

هوش مصنوعی: باید ابتدا به خاطر جان صد بلبل، که در گلزار گل زندگی می‌کنند، مسئولیت را بر دوش بگیرد. کسی که کوتاه‌فکر باشد، نمی‌تواند به زیبایی‌ها احترام بگذارد و فقط به ظواهر می‌پردازد.

هوش مصنوعی: درد و حسرت از چیزی که ندارم، مانند دودی است که از کشتزارم بلند می‌شود. شمع، مثل پروانه‌ای که با آتش تماس پیدا می‌کند، به شدت به من آسیب می‌زند.

هوش مصنوعی: ناامیدی به او نزدیک شد و با صدای بلندی فریاد زد که تنها در دل هر کسی، غم و اندوه حاکم است و هیچ کس نمی‌تواند به کمک دیگری بیاید.

هوش مصنوعی: آب حیوان، زندگی و روح شاهان است، در حالی که تلاش برای اجرای حکم در تاریکی به مانند قطره‌ای بی‌فایده و بی‌اثر است، همچون آنچه اسکندر انجام داد.

هوش مصنوعی: مانند موجی که از زمین خشک و فاقد آب به بیرون می‌آید، فردی که تشنه است و خواهان دیدار محبوبش، به عمق چشمه زلال و خوش آب و هوا فرو می‌رود.

هوش مصنوعی: سال‌های جوانی به سرعت گذشتند و حالا موهایم سفید شده‌اند. شب‌ها برخلاف روزها که از دو طرف روشن می‌شوند، کوتاه‌تر شده‌اند.

هوش مصنوعی: سگ به یک در راضی و قانع شده و با نفس تنگ و بخیلش هر لحظه دمش را به در دیگری می‌زند.

هوش مصنوعی: صائب می‌گوید که هرجا که زبان او درخشش پیدا کند، مثل گوهری درخشان است. در حالی که اگر خاموش بماند، این سکوت همانند شمشیری است که از جنس اراده و قدرت او به وجود می‌آید.