غزل شمارهٔ ۲۴۷۵

هوش مصنوعی: عشق به من داده شده که همیشه در این حال و هوا باشم، مانند جامی پر از شراب که در دستم است و دستانم به خاطر این شوق و هیجان، به لرزه افتاده‌اند.

هوش مصنوعی: من خورشید روشنی‌بخش جهانی هستم، اما از ترس آسیب‌های دیگران، نگهبانانی با چشم‌های نیلی دور من قرار داده‌اند تا از گزند حفظ شوم.

هوش مصنوعی: من از هر خار و گزندی که خورده‌ام، زخم‌های زیادی بر جای مانده است، اما در آخرین لحظات زندگی‌ام، مانند نسیم بهاری جان تازه‌ای به خود داده‌ام.

هوش مصنوعی: هرچند که مانند مژگان، از امکانات و وسایل دنیویی بی‌بهره‌ام، اما اراده‌ای بی‌اختیار و همتی عمیق به من عطا شده است، مانند گریه‌ای که از سر اندوه می‌آید.

هوش مصنوعی: وقتی که از رفتار و کرداری که دارم تأثیر نمی‌پذیرم، با وجود تمام زشتی‌های آن، دوصد آینه نشانم داده‌اند.

هوش مصنوعی: اگر تمام جهان را هم در این قمار از دست بدهم، نادم نیستم. چه شگفت‌انگیز که در این بازی، قلب و جانم را به میان گذاشته‌ام.

هوش مصنوعی: چگونه می‌توانم خود را از دامن بی‌اعتنایی و بی‌احترامی رها کنم؟ من که تمام عمرم را در خاک و ذلت گذرانده‌ام و دیگران به من اعتبار و ارزش داده‌اند.

هوش مصنوعی: از درون من، احساساتی با رنگ و بویی خاص بیرون می‌آید که نشان‌دهنده‌ی سختی‌ها و فشارهایی است که به من وارد شده است. فشارهای زندگی به قدری زیاد است که چشمانم را تنگ کرده و نمی‌توانم راحت نفس بکشم.

هوش مصنوعی: درد و رنجی که در این مهمانسرا حس می‌کنم، ویژه‌ی خاصان است. با چه دلیلی و شایستگی‌ای این همه درد و غم را نصیب من کرده‌اند؟

هوش مصنوعی: من به خاطر بدگمانی‌های دیگران درگیر مشکلات شده‌ام، در حالی که در روز آغازین زندگی‌ام همه چیز برای من به‌خوبی برنامه‌ریزی شده بود.