غزل شمارهٔ ۲۴۵۲

هوش مصنوعی: دلِ کسی که آرزوهای بسیاری دارد، به درد و رنج می‌افتد؛ در حالی که فرد عاقل از رفتار و حالتی که جاهل دارد، رنج می‌برد.

هوش مصنوعی: وقتی حق نمایان می‌شود و پرده از آن کنار می‌رود، باطل خجالت‌زده و بی‌چهره می‌شود. در واقع، افراد دنیایی که به آخرت توجهی ندارند، در برابر حقیقت شرمنده خواهند بود.

هوش مصنوعی: در زیبایی و جذابیت پری، خجلت و شرمندگی صاحب کاسه و زحمتکش را نشان می‌دهد. وقتی ماه نو به شکل کامل درمی‌آید، رنگ‌پریدگی و کسالت را به نمایش می‌گذارد.

هوش مصنوعی: آبروی انسان‌های humble و خاکسار از ارزش و مقام گرانبها بیشتر است. دریا که پر از گوهرهای ارزشمند است، از ساحل که رنگ و روی زردی دارد، می‌گذرد.

هوش مصنوعی: از شدت عشق و دردهایی که کشیدم، دیگر رنگ و حالی در وجودم نمانده است. عشق من مانند صید، از چنان زخم‌هایی رنج می‌کشد که به شدت بر من تأثیر گذاشته است.

هوش مصنوعی: وقتی صبح می‌شود و روز آغاز می‌شود، چراغ صبح به خاموشی می‌گراید و در نتیجه، شمع محفل برای روشنی، در گونۀ زردی روشن می‌شود.

هوش مصنوعی: شرم همت را ببین که با اهدای بخشش، هنوز هم از داس مرگ، محصولی درخشان و زردچهره به بار می‌آورد.

هوش مصنوعی: کسی که به عزیزان بی‌تناسب و بی‌دلیل پیوند می‌زند، مانند برگ سبزی است که از دست کسی که رنگش زرد است، جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: زمانی که آینه‌ای وجود نداشته باشد، هر زشتی به چشم می‌آید. اما کسی که از دلش خبر دارد و با دانایی زندگی می‌کند، غافل از زشتی‌ ها نیست. او به بی‌نقصی و زیبایی می‌اندیشد و در این دنیا از ناپاکی‌ها و زشتی‌ها دوری می‌کند.