غزل شمارهٔ ۲۱۷۹

هوش مصنوعی: هر خالی که بر روی بدن تو وجود دارد، زیر نگین پادشاهی جا دارد و هر چین و شکن در موهای تو مانند مکانی مقدس است.

هوش مصنوعی: هر کاری که به جز آه و ناله انجام شود، بیهوده و بی‌فایده است؛ مانند صبح که هیچ‌کس از دور و برش، حتی یک لحظه هم وجود ندارد.

هوش مصنوعی: در دایره مقدر، افرادی که بیش از حد به دنبال دستاوردها و خواسته‌های خود هستند، دیده می‌شوند. هرچند که اگر در کائنات اندکی از نقش و نشان وجود داشته باشد، باز هم این گردونه یا دایره به آن‌ها اختصاص دارد.

هوش مصنوعی: اگر گنجی وجود داشته باشد، حتی در دل ویرانه‌ها هم می‌توان آن را یافت. اما اگر در زندگی مجنون، دلیلی وجود داشته باشد، آن را باید با دقت و درایت بررسی کرد.

هوش مصنوعی: مثل لاله‌ای که در دامن صحرا می‌درخشد، به خاطر گرمای آفتاب زندگی می‌کند و نشانی از پاهای کسی را به خود می‌بیند.

هوش مصنوعی: این بدان سبب است که خودت بر خودت ظلم کرده‌ای، نه اینکه از سوی دشمنان بر تو ستمی شده باشد.

هوش مصنوعی: آن کسی که نتوانی امیدی به حرف‌هایش داشته باشی، در دلش احساساتی پیچیده و پریشان وجود دارد.

هوش مصنوعی: از خود پرستی دوری کنید و دل خود را از کینه و وسوسه‌ها پاک کنید، تا بتوانید زیبایی و حقیقت را در زندگی‌تان مشاهده کنید و از شادی‌های ناب زندگی بهره‌مند شوید.

هوش مصنوعی: زندانی که در آن هستیم، به ما اجازه نمی‌دهد امیدی به زندگی واقعی داشته باشیم، اما در دل این محدودیت‌ها، امیدی به وجود دارد که از عدم نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: این بیت به وضعیت انسانی اشاره دارد که مانند درخت سرو در باغچه، خشک و پژمرده شده و از ظلمت و نابسامانی‌های زندگی رنج می‌برد. او در این حال ناآگاه است از اینکه در دنیا کسی هست که می‌تواند به او کمک کند و رحمت و مهربانی او را احاطه کرده است.

هوش مصنوعی: دل جمعی از افراد است که به فقر خود راضی هستند، زیرا در جهان ارزش و بزرگی در دل‌هایشان وجود دارد.