غزل شمارهٔ ۲۱۴۴

هوش مصنوعی: دل، با دیدن موهای پیچیده و زیبا ی محبوب، به شدت تحت تأثیر قرار می‌گیرد و حس سنگینی و درد را تجربه می‌کند. فریاد می‌زند که این احساس، هرگز از بین نمی‌رود و بر دلش سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: مژگان تو ارتباطی با دل ندارد، زیرا دلجویی از این درد، همچون خارزار دشوار است.

هوش مصنوعی: چشمان تو بیدار شده‌اند، اما دل بیمار من هنوز در آشفتگی است و حالا پرستار آن خیلی سنگین و سخت‌گیر شده است.

هوش مصنوعی: تیغ تو از جنس چیزی است که با آن ساخته شده، و این باعث ایجاد حساسیت در او می‌شود. این دریا که پر از خطرات است، به خاطر وجود تو برایش سنگین و دشوار است.

هوش مصنوعی: از تفکر به حالتی رسیده‌ام که نمی‌دانم چگونه باید به موهای تو دست بزنم، چرا که خود تو همچون حلقه‌ای سنگین و باارزش به نظر می‌رسی.

هوش مصنوعی: آن زیبایی غیرممکن است که بتواند از پس پرده‌ای بیرون بیاید، چون عشق به یوسف ما بسیار پرشور و پرهزینه است.

هوش مصنوعی: دل از طعنه‌های تو ناراحت است و از این بابت شکایت می‌کند. این آب که به نظر کوچک و بی‌مقدار می‌آید، برای دل بیمار من سنگین و دشوار است.

هوش مصنوعی: ما جز این که از لب او بوسه بزنیم، چیز دیگری نصیب‌مان نمی‌شود. ما که فقیر هستیم و آن جواهر جذاب و گرانبهاست.

هوش مصنوعی: زمانی که دل از محبت و عشق به کسی پر می‌شود، احساس درد و رنج ناشی از ستم و بی‌مهری در عشق به دیگران بسیار سنگین و غیرقابل تحمل است.

هوش مصنوعی: صائب چه کار کند اگر نتواند به دشت برود؟ برای دیوانگان، سایه یک دیوار سنگین است.