غزل شمارهٔ ۲۱۳۴

هوش مصنوعی: هر کسی که در جمع مستان و خوشگذران‌ها باشد، آزاد و بی‌قید و شرط است، و این گروه به واسطه خط جام بی‌نهایت به هم پیوسته‌اند.

هوش مصنوعی: دنیا که همیشه صبح امید را به شب بدل می‌کند، به خاطر زلف‌های پیچیده و جذاب تو، مثل یک حلقه دام است.

هوش مصنوعی: هرچقدر که به دل و معشوق نگاه کردم، نتوانستم بفهمم که دل چه حالتی دارد و معشوق کدام یک است.

هوش مصنوعی: در نزدیکی مقام و قرب الهی، نمی‌توان از دلِ زخم و شهادت گل چید، زیرا در محیط مقدس و حرم خدا، حتی آب ناشی از تیغ نیز حرام است.

هوش مصنوعی: عدم توانایی نقره‌نما در ایستادن مقابل آینه ممکن نیست؛ پس بینایی که هرگز به آن نگاه نکرده است، وجود ندارد.

هوش مصنوعی: اره‌ای که به خاطر دندان‌های تیزش زهر می‌چکد، برای افرادی که در ترس و وحشت به سر می‌برند، نشانه‌ای از سلام و درود است.

هوش مصنوعی: آنهایی که بر زمین افتاده‌اند، همچنان منتظرند تا بوسه نور خورشید بر لب بام برسد.

هوش مصنوعی: داغی که در زیر تاریکی وجود دارد، برای همیشه بر وجود شخصی با ارزش و با هویت تاثیر می‌گذارد که به دنبال شناخت و اعتبار است.

هوش مصنوعی: ما مانند ریگ‌های روان، تشنگی و حرص نداریم؛ زیرا کار ما به یک قطره از گوهر ختم می‌شود.

هوش مصنوعی: باغی پر از گل وجود دارد که صدای نسیم صبحگاهی را می‌شنود. این نسیم چه پیامی برای ما دارد؟

هوش مصنوعی: فریاد بزن که آن دزد امید، بر من ظاهر شده است. راهی که بسته نشده، همین راه سلام است.

هوش مصنوعی: کسی که بدون فکر و احتیاط صحبت می‌کند، مانند کودکی است که در لبه بام بازی می‌کند. این وضعیت بسیار خطرناک و ناپسند است.