غزل شمارهٔ ۲۱۲۰

هوش مصنوعی: عمر ارزشمندی که در جستجوی حقیقت و آرامش می‌گذرد، برای هر کسی که درونش درد و آتش عشق را حس می‌کند و دلش به غیبی وابسته است، به همین صورت می‌گذرد.

هوش مصنوعی: هر کسی که از رازهای حقیقت باخبر است، بهتر است که به او گوش ندهی، زیرا این اطلاعات برای افرادی که به آن آشنا نیستند، ممنوع و ناخواستنی است.

هوش مصنوعی: این زخم که بر دل ما ایجاد شده، ناشی از سرنوشت است و درمان آن به دلی وابسته است که از لطف و رحمت خدا بهره‌مند باشد.

هوش مصنوعی: در چشم کسانی که در سیاهی و غم زندگی می‌کنند، دیدن معشوقان و زیبایی‌ها به مانند نوری است که پرده‌های دنیا را کنار می‌زند و به حقیقت عالم غیب اشاره دارد.

هوش مصنوعی: یک مو نمی‌تواند از رازهای درون تو باخبر باشد؛ زیرا دل او، همچون آینه‌ای است که پرده‌نشین‌های عالم غیب را بازتاب می‌دهد.

هوش مصنوعی: نوری که دل‌ها را روشن می‌کند، از عالم غیب می‌آید و در واقع، مانند آبی است که جان‌های دردمند و سوخته را سیراب می‌کند و این هم از اسرار غیبی است.

هوش مصنوعی: دل‌های آشفته و دلتنگ مانند تارهایی هستند که از هم گسسته‌اند و در هم پیچیده‌اند؛ این پیچیدگی و در هم ریختگی ناشی از نیرویی است که از دل رازهای پنهان و غیبی سرچشمه می‌گیرد.

هوش مصنوعی: فیضی که مانند مسیح به جان زندگی می‌بخشد، در مکان مقدس و پوشیده مریم وجود دارد.