غزل شمارهٔ ۲۱۱۸

هوش مصنوعی: در این دنیا که همه چیز موقتی است و دائمی وجود ندارد، حتی اگر زندگی شبیه زندگی خضر هم باشد، در واقع چیزی جز واژه‌ای در آب نیست و عمرش کوتاه است.

هوش مصنوعی: از مردم دنیا توقع سادگی و روشنفکری نداشته باشید، آگاهی و بیداری این گروه مانند خمیازه‌ای است که فقط جنبه‌ای ظاهری دارد.

هوش مصنوعی: بزرگان جهان، همچون کوه، به کسانی که از آنها درخواست می‌کنند، بدون منت و در کم‌ترین زمان ممکن پاسخ می‌دهند.

هوش مصنوعی: در زندگی ما افرادی که ساده‌زندگی می‌کنند، اگرچه ممکن است مشکلاتی مانند تلخی‌ها داشته باشند، اما همچنان می‌توانند زیبایی و شادابی را در آن‌ها ببینند.

هوش مصنوعی: در چشم آن کسی که خوابش می‌برد، چیزی به ارزش یک کتاب وجود دارد، اما در چشمان بیداردلان، همانند خشت و مصالحی بی‌ارزش است.

هوش مصنوعی: مستی ناشی از درد و زخم‌های دل، شرابش برای او مانند دود کبابی است که در دید ما به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: این شخص به دلیل ویژگی‌هایش در نظر دیگران ارزشمند و محبوب است، همان‌طور که یک گوهر با وجود اینکه فقط یک قطره آب از دریا را دارد، همچنان باارزش به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: کسی که از زیبایی دیدار باخبر شده باشد، هر لباسی که بر تن دارد در نظرش مانند آبی زلال است.

هوش مصنوعی: هرچند که در خانه ما مشکلات و خرابی‌هایی وجود دارد، اما برای ما خانه‌ای که آب نداشته باشد، به شدت ویران و خراب است.

هوش مصنوعی: اگر مانند ریگ روان، نرم و لطیف باشی، از کسانی که در تلاش و پیشرفت هستند عقب نمانی. شتاب و سرعت در حرکت باعث می‌شود که به مقصد نزدیک‌تر شوی.

هوش مصنوعی: آثار و یادگارهای انسان‌ها نشان‌دهنده‌ی زندگی آن‌ها هستند و دست‌هایی که چیزی از خود به دیگران نمی‌دهند، در حقیقت در خواب و غفلت به سر می‌برند.