غزل شمارهٔ ۲۱۱۷

هوش مصنوعی: هر کسی را که می‌بینم در حال مستی و زوال است و بیداری این گروه، فقط بهانه‌ای برای خواب و غفلت است.

هوش مصنوعی: بدون اشک و پشیمانی، لذت این باغ نخواهد بود؛ خوشحالی گل‌ها باعث شده که فقط بوی گلاب باقی بماند.

هوش مصنوعی: دل‌های ما که در آتش عشق می‌سوزند، مانند آتش زغال شده‌اند. اگر به ما حتی یک قطره آب داده شود، همین اشک‌های ما به اندازه‌ی کباب داغ و سوزان است.

هوش مصنوعی: در روز حسابرسی، هیچ رحم و نرمی به ظالم نمی‌شود و خط حسن به وعده‌های ستمکار تنها به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: زمانی که ماه نو از دیدن ما دوری می‌کند، بدان که قامت خمیده ما به مانند اسبی آماده حرکت است.

هوش مصنوعی: هیچ نگاهی نتواند از زیبایی تو گلی بردارد؛ آتش ناشی از دیدن تو چشمی پر از اشک است.

هوش مصنوعی: جنگ، به من آموخته است که تو چگونه‌ای. هدف من از نوشتن این نامه، انتظار پاسخ نیست.

هوش مصنوعی: دیوار ویرانه‌ای که دیگر هیچ بنایی را نمی‌تواند تحمل کند، نمایانگر مستی است که در زیر تاثیر یک جام شراب، بی‌امید و خسته شده است.

هوش مصنوعی: من حالت و کیفیت شراب را از چهره زیبای کسی که عرق کرده است می‌فهمم، که خودم مانند او غرق در لطف و زیبایی هستم.

هوش مصنوعی: هیچ گلی وجود ندارد که نکات و رازهای فراوان در آن نباشد. برای افرادی که در زمینه خود تخصص دارند، هر چیز از جمله یک کتاب، پر از اطلاعات و معانی عمیق است.

هوش مصنوعی: هر کسی که در این میکده سکوت کرده، مانند کوزه‌ای است که دهانه‌اش بسته است، ولی درونش پر از شراب خالص و ناب است.