غزل شمارهٔ ۲۰۵۹

هوش مصنوعی: اشک ریختن از چشم ما به تنهایی نشان‌دهنده کمال نیست، بلکه مهم‌تر از آن، عمل کردن و ایجاد تغییر در وضعیت زندگی است که به واقع نشان‌دهنده کمال می‌باشد.

هوش مصنوعی: ضربه زدن به کسانی که تسلیم شده‌اند، ظلم است. همچنین، آسیب زدن به زیبایی گل لاله، نشان‌دهنده کمال نیست.

هوش مصنوعی: دشمنی با ما که زخم‌دیده‌ایم کافی است، جراحت به خون کسانی که جانشان را از دست داده‌اند، کار شایسته‌ای نیست.

هوش مصنوعی: اگر به بزرگترها آسیب برسانید و دست از آنها بردارید، این نشاندهنده‌ی کمال و رشد شما نیست. بلکه باید تلاش کنید که به جای آسیب رساندن، درد و رنج دیگران را کم کنید و به آنها احترام بگذارید.

هوش مصنوعی: اگر کسی به زمین افتاده باشد، به او خطری از سوی کسی که فقط در ظاهر به او نگاه می‌کند نیست؛ زیرا واقعی بودن، به معنای کشاندن او به خاک نیست.

هوش مصنوعی: دنیا و آخرت در مقایسه با وجود خداوند هیچ اهمیتی ندارند. تلاش کردن برای چیزهای بی‌ارزش و بی‌معنی، پیشرفت و کمال محسوب نمی‌شود.

هوش مصنوعی: اگر در دستان تو قدرتی هست، داشتن جوهر گرانبهایی در دل سنگ به معنی کمال نیست.

هوش مصنوعی: اگر داری وسیله‌ای که به تو کمک کند تا به آسمان پرواز کنی، اما در نهایت این پرواز به کمال و هدفی نمی‌رسد.

هوش مصنوعی: برد در بازی عشق به اندازه سادگی فرد است، چرا که نشان دادن کمال بر روی جهان ممکن نیست.

هوش مصنوعی: کسی که تحت تاثیر زیبایی‌های بهار قرار می‌گیرد، نباید از شادی و عشق خود کم کند یا به دیگران بی‌اعتنایی کند. این نشان‌دهنده‌ی کمال او نیست.

هوش مصنوعی: از آن انبوهی که خوشه پروین در آن گم شده است، برای مور دانه‌ای نپاشیدن نشان‌دهنده کمال نیست.

هوش مصنوعی: صائب نگو که وقتی بی‌درد باشیم، عشق را با مرگ تشبیه کنیم. چون مانند این است که آب حیات را بر خاک بریزیم، که این کار نشان دهنده‌ی کمال نیست.