غزل شمارهٔ ۱۸۶۲

هوش مصنوعی: مدتی است که مقداری از زندگی ما تحت تأثیر نوشیدنی‌های مفرح و خوش رنگ مانند شراب قرار گرفته و به نوعی حال و هوای ما را عوض کرده است.

هوش مصنوعی: ما مانند مرغابی هستیم و دنیای ما همانند آب است. اگر در مجلسی نباشد که باده یا نوشیدنی باشد، وجود ما تنها توهم و سرابی بیش نیست.

هوش مصنوعی: ما به اندازه‌ای که برای نوشیدن شراب کتاب گذاشته‌ایم، حالا دیوارهای میخانه‌ها از کتاب‌های ما ساخته شده است.

هوش مصنوعی: ما خود را به گونه‌ای تلخ و ناگوار نشان داده‌ایم، مانند اینکه اگر در آب رگ تلخی وجود داشته باشد، ما همچنان عطری از گل را داریم.

هوش مصنوعی: هرگز غذای ما در دل، طعمی خوش نداشته و همیشه از دست بخت بد، تلخی زندگی ما در نوشیدنی‌مان مشهود است.

هوش مصنوعی: ما در زیر سایه درخت سرو، به خوشحالی و لذت می‌گذرانیم، به اندازه‌ای که شیشه‌ای که روی سرمان است، به خواب ما می‌زند و ما را به دنیای خواب می‌کشاند.

هوش مصنوعی: با اینکه هیچ چیز جز باد نمی‌آید و نمی‌روید، لب تشنه‌مان به خاطر شدت موج، به خون حبابی آلوده شده است.

هوش مصنوعی: دشمن با نیرنگ و ناخن خود به ما آسیب می‌زند، در حالی که ما در آتش مشکلات سوختیم و حالا مانند مرغی کباب شده‌ایم.

هوش مصنوعی: در گزارش‌های مالی ما هیچ اشتباهی وجود ندارد. آن روزی که ما باید به حساب‌هایمان رسیدگی کنیم، روز جشن و شادمانی ماست.

هوش مصنوعی: از لحن و حالت زلف کسی چیزی نگوید، زیرا موهای ما در حال حاضر به شدت داغ و پر از پیچ و تاب است.

هوش مصنوعی: هیچ‌کس نمی‌تواند یک نقطه خاص را برای انتخاب کردن در نظر بگیرد، چرا که خال سفیدی که بر گردن اوست، انتخاب ما به حساب می‌آید.

هوش مصنوعی: هر خطی که ابرو را به جلو می‌آورد، نشان از این است که او افسر و رئیسی بر سر خود دارد که از میان ما انتخاب شده است.

هوش مصنوعی: وقتی که دشمن از سؤال ما نگران نمی‌شود، به حالتی مثل کوه طور می‌رسد که در فکر جواب ماست و به نوعی درمانده می‌شود.

هوش مصنوعی: ما بر درگاه قناعت نشسته‌ایم و می‌دانیم که دنیا تحت خدمت اراده‌ی والای ماست.