غزل شمارهٔ ۱۷۶۴

هوش مصنوعی: اگر بنایی خراب نشود، نشان‌دهنده‌ی استحکام و پایداری آن است. همچنین گل‌هایی که هیچ‌گاه نشکسته‌اند، نشان‌دهنده‌ی هوشیاری و مراقبت از خود هستند.

هوش مصنوعی: اکنون که باران دل‌انگیزی می‌بارد و دشت زیباست، از خودتان بیرون بیایید و دیگر جای مقاومتی نیست.

هوش مصنوعی: سر خود را از گریبان بیرون ببر و به دامن طبیعت نگاه کن، زیرا آن‌قدر دل‌ها را از کدورت‌ها پاک کرده است که حالا زیبایی خاصی دارد.

هوش مصنوعی: از سنگ، گل لاله روییده و از خاک، سبزه سر برآورده است. چرا از خانه به دشت نمی‌روی؟ این چه مانع‌تراشی است؟

هوش مصنوعی: در مسیری که می‌توان با حسی شاد و سرخوشانه پیش رفت، اگر با احتیاط و تدبیر گام برداریم، این نشانه‌ی آگاهی و هوشیاری ماست.

هوش مصنوعی: از امید به کمک اهل دل ناامید نشو، زیرا خواب کسانی که آگاه هستند، خود نشانه‌ای از بیداری است.

هوش مصنوعی: آفتاب زندگی او به نزدیکی بام رسیده و او هنوز به خود می‌بالد و مشغول گل‌کاری است.

هوش مصنوعی: صدف به خاطر سنگینی خود به زمین افتاده، اما حبابی که بر روی سطح دریا شناور است به خاطر سبکی‌اش بالا مانده است.

هوش مصنوعی: کسی که محبوب و مورد توجه نیست، نگران این نیست که از دیگران بی‌احترامی ببیند. یتیمی که بی‌نوا است، چرا از اصطلاحات منفی نگران باشد در حالی که از گذشته‌اش فاصله گرفته است؟

هوش مصنوعی: زیبایی تو با زیبایی یوسف مصری متفاوت است، مانند تفاوت زیبایی در محیط خانه و بازار.

هوش مصنوعی: دلیران از روی بی‌رحمی به افراد ضعیف و ناتوان آسیب نمی‌زنند. آنان با شجاعت و نیرنگ، از خود دفاع می‌کنند و در برابر دشمنان با قدرت و اراده می‌ایستند.

هوش مصنوعی: چرا باید به ناز و محبت پزشکان وابسته شوم، وقتی که من برای تسکین خود به شربت عناب دل خوش کرده‌ام و آن را بیشتر از داروهای دیگر می‌پسندم؟