غزل شمارهٔ ۱۷۵۹

هوش مصنوعی: کدام دختر زیبای بی‌حجاب جلوه‌گری کرده است که شرم او همچون آتش، به قطرات آب تبدیل شده است؟

هوش مصنوعی: نفس ما که از درد مجروح شده، برایت درنگ نداشته باشد، چرا که دلمان به شدت زخم خورده و به شکل مشک خالص خونین شده است.

هوش مصنوعی: اگر از دل خود آهی نکشم، هیچ‌کس نیست که درد مرا بفهمد و به گره‌های پیچیده‌ی زندگی من پی ببرد.

هوش مصنوعی: به خاطر نزدیکی به معشوق، چشمانم از دیدار او بازمانده‌اند و محیط اطرافم به شکل حبابی در آمده است.

هوش مصنوعی: اگر از افرادی هستی که دلشان آگاه است، همیشه در سفر باش، چرا که هر نقطه‌ای از حرکت، می‌تواند معانی و آموزه‌های زیادی را به تو یاد دهد.

هوش مصنوعی: زبان همچون شکر است و دل سبزه و سرسبز. دلی که از نگاهی گرم و محبت‌آمیز، همچون آب زلال شده است.

هوش مصنوعی: وقتی که آیینه از اتاق خود خارج می‌شود و به مهمانی می‌رود، مردم فکر می‌کنند که در زیر نور آفتاب قرار گرفته است.

هوش مصنوعی: نفس من به سختی و به زحمت از سینه‌ام خارج می‌شود، زیرا چنان احساساتی در دل دارم که گویی دلسردی و اندوه بر من غلبه کرده است.

هوش مصنوعی: ماه، خود به تنهایی زیباست، اما زیبایی تو به قدری است که حتی نور قمر هم به سمت تو جذب شده و در کنار تو نمایان می‌شود.

هوش مصنوعی: من با ساقی‌ای سر و کار دارم که به خاطر زیبایی‌اش، همیشه به یاد او در حال نوشیدن شراب هستم و این باعث شده که حالتم همچون کبابی پخته و داغ باشد.

هوش مصنوعی: به خاطر شکست‌ها و آلامی که در دل ما وجود دارد، برای تو آرزوی خوبی نمی‌کنم، زیرا همچون آینه‌ای که در دست است و به علت رنج‌ها، بی‌فایده و بی‌معنا شده است.

هوش مصنوعی: چرا باید درگیر مشکلات شوم وقتی که درد و رنجی برای من وجود ندارد؟ برای من، طعم تلخ شراب به اندازه‌ای تبدیل شده است که دیگر غمگین نیستم.

هوش مصنوعی: از شدت ویرانی‌های ناشی از حوادث، حتی بنای کعبه نیز بارها در اثر طغیان و سیل آسیب دیده است.

هوش مصنوعی: کسی از حال دل ما باخبر است، صائب، که از گرمای آفتاب قیامت در حال سوختن و کباب شدن است.