برگردان به زبان ساده
در ره عشق، قضا کور و قدر بیخبرست
می دهد هر که ازین راه خبر، بیخبرست
هوش مصنوعی: در مسیر عشق، سرنوشت نابینا و تقدیر بی‌خبر است؛ هر کسی که در این راه اطلاعاتی دارد، خودش از آن بی‌خبر است.
از سرانجام دل، آگاه نباشد عاشق
شعله از عاقبت سیر شرر بیخبرست
هوش مصنوعی: عاشق، از پایان کارش بی‌خبر است و مانند شعله‌ای که می‌سوزد، از عاقبت جرقه‌ای که ایجاد می‌کند اطلاعی ندارد.
در سر دل تو چه دانی که چه دولتها هست؟
صدف پست ز اقبال گهر بیخبرست
هوش مصنوعی: در دل تو چه می‌دانی که چه نعمت‌ها و خوشبختی‌هایی وجود دارد؟ حتی صدف معمولی نیز از وجود گوهر پنهانی بی‌خبر است.
عشق با جرأت گفتار نمی گردد جمع
طوطی از حسن گلوسوز شکر بیخبرست
هوش مصنوعی: عشق از آن چیزی نیست که تنها با صحبت‌های شجاعانه و قاطع بتوان به آن دست یافت. پرنده‌ای که از زیبایی و شیرینی گل شگفت‌زده شده، از حقیقت‌های عمیق و لذت‌های واقعی بی‌خبر است.
لذت سوده الماس نمی یابد چیست
بس که از لذت داغ تو جگر بیخبرست
هوش مصنوعی: لذت واقعی و ارزش الماس را هیچ کس نمی‌داند، چون جگر من به قدری از لذتی که از داغ تو گرفته‌ام غافل است.
از گرانجانی خود پشت به کوه افکنده است
کشتی از قوت بازوی خطر بیخبرست
هوش مصنوعی: کشتی که به خاطر ناتوانی خود به کوه تکیه داده، از قدرت و خطر بی‌خبر است.
چون نسوزد جگر سنگ به نومیدی من؟
که عقیق تو ازین تشنه جگر بیخبرست
هوش مصنوعی: چگونه می‌تواند سنگ دل هم از درد حسرت من متاثر نشود، در حالی که حتی عقیق تو از این تشنگی قلب من بی‌خبر است؟
قدح تلخ مکافات کند مخمورش
شم مستی که ز ارباب نظر بیخبرست
هوش مصنوعی: این بیت به توصیف حالتی اشاره دارد که شخصی تحت تأثیر شراب و مستی قرار دارد. او در حال نوشیدن شراب تلخ است که به نوعی نماد عواقب و کیفرهای خاصی به شمار می‌رود. در این حالت، آن شخص از وضعیت واقعی خود بی‌خبر است و توجهی به نظرات و دیدگاه‌های دیگران ندارد. به عبارت دیگر، او در عالم خود غوطه‌ور است و از واقعیت‌های اطرافش دور افتاده است.
آن که بر بیخبری طعن زند مستان را
خبر از خویش ندارد چه قدر بیخبرست
هوش مصنوعی: کسی که به بیخبری دیگران طعنه می‌زند، خودش از حال و روز خود بی‌خبرتر است.
ناله ای کز سر در دست، اثرها دارد
چون نواهای تو صائب ز اثر بیخبرست؟
هوش مصنوعی: زاری و آه و ناله‌ای که از دل و جان برمی‌خیزد، نشانه‌های خاصی دارد و به نوعی می‌تواند مشابه نغمه‌هایی باشد که تو می‌سرایی. اما شعر و نغمه‌های تو از تأثیر این درد و ناله بی‌خبرند؛ آنها از عمق احساسات و آلامی که در دل نهفته است، آگاه نیستند.
