غزل شمارهٔ ۱۴۵۹

هوش مصنوعی: راز من در گفتگوهای زیبای دوستانه پنهان است، درست مانند آیینه‌ای که هر آنچه را در خود دارد، نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: چه فایده‌ای دارد که چهره‌ی محبوب در نظر من است؟ آنچنان که حیرت‌زدگان به دورش حلقه زده‌اند، من نمی‌توانم به او نزدیک شوم.

هوش مصنوعی: هر کس که با ما همراه می‌شود باید از دل و جان خود هزینه بپردازد، زیرا سفر کردن به این راه راحت نیست و تنها با برداشتن توشه و لوازم ساده امکان‌پذیر نیست.

هوش مصنوعی: در سکوت چمن، باغبان سر و صدای پرندگان را گرفت و سنگ دندان، حرف‌های نامنظم را به گوش کسانی که نمی‌شنیدند، رساند.

هوش مصنوعی: به دوستی‌هایی که بر اساس ظاهر و حرف‌های مردم بنا شده‌اند اتکا نکن، زیرا این بنیاد ناپایدار و شکننده است.

هوش مصنوعی: امروز هر که بر زخم دل دیگران پنبه بگذارد، وقتی روز قیامت و سختی‌ها فرا برسند، آن زخم‌هی عمیق‌تر خواهد شد.

هوش مصنوعی: هر کس که با دقت و احتیاط از چشمه ببرد و دریا را بپیماید، سفرش خوش خواهد بود چرا که او بینایی و هوشیاری لازم را دارد.

هوش مصنوعی: شیرینی و لذتی که برای دیگران تلخ و ناگوار است، برای من که دلی مجروح دارم، همچون شیر و شکر شیرین و خوشمزه است.

هوش مصنوعی: کسی که برای رسیدن به خواسته‌هایش تلاش می‌کند، نباید سراغ چیزی برود که او را از مسیرش دور کند، مانند این که خار را به درختی تشنه بدهیم. او باید با دقت و حوصله به دنبال هدفش باشد و از موانع ناچار دوری کند.

هوش مصنوعی: هرچند که موی کمر و رشته جان نازک و ظریف هستند، اما راهی که انسان باید برای رسیدن به کمال و خوبی در زندگی بپیماید، از همه این‌ها باریک‌تر و سخت‌تر است.

هوش مصنوعی: صائب می‌گوید که عشق و محبت با نفس پرستی و خودخواهی تفاوت‌های زیادی دارد و هرکدام ویژگی‌های خاص خود را دارند. عشق واقعی در قیاس با عشق سطحی یا خودپسندانه، عمق و غنای بیشتری دارد.