غزل شمارهٔ ۱۳۶۳

هوش مصنوعی: در جلو خط تازه آن سرو بهشتی، دیدن ریحان‌های بهشت، یادآور حضور پیران سیه‌رو بود.

هوش مصنوعی: در نظر عارفان، زندان پر از ترس و وحشت است؛ اما در برابر زیبایی و جذابیت آن دو ابرو، بهشت به شکل قصر و ایوانی زیبا به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: بهشت به خاطر دیدار و لذت واقعی‌اش ارزش ندارد، زیرا عارف واقعی از طعم و لذت‌های مختلف این دنیا به اندازه می‌خورد که گویی جانش را فدای حقیقت می‌کند.

هوش مصنوعی: هر کسی که زیبایی و جذابیت او را ببیند، همیشه در خیال خود در بهشت زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر از نازها و محبت‌های دور باشی، نزدیک شدن تو می‌تواند مثل چیدن گل از چهره دربان بهشت باشد.

هوش مصنوعی: چرا چهره‌ی زیبا و بهشتی‌ات را از عاشق می‌پوشانی؟ گل به زیبایی‌اش هرگز از باغ بهشت کمتر نمی‌شود.

هوش مصنوعی: به هوش باش که قربان عشق محبوب نشوی، زیرا اگر بر اثر این عشق از دامان بهشت بالا بروی، ممکن است سرنوشتی تلخ در انتظارت باشد.

هوش مصنوعی: کسی که در مسیر زندگی به خاطر خواب راحت خود را نادیده می‌گیرد، می‌تواند با تلاش و کوشش، موانع و زردی‌های مسیر را پاک کند و به سعادت و خوشبختی دست یابد.

هوش مصنوعی: چشمی که از غیرت اشک می‌ریزد و خونش به جوش می‌آید، برای من از لبخند بهشت دلپذیرتر است.

هوش مصنوعی: راضی بودن و خوشنودی قانعان باعث می‌شود که در دلشان اندوهی وجود نداشته باشد. اما در بهشت هم، مسیر و راهی برای رسیدن به خوشی‌های واقعی وجود ندارد؛ مانند فصل خزان که نمی‌تواند زیبایی‌های گلستان را به نمایش بگذارد.

هوش مصنوعی: نمی‌تواند کسی که با دختران زیبا و معشوقه‌های عالی، عشق و بازی کرده است، به چشم او، حوری‌ها و پسران بهشتی جذابیت داشته باشند.