غزل شمارهٔ ۱۳۶۲

هوش مصنوعی: از درد و غم خلقت، دل غمگین و ناامید شد و با دهانی خشک از این تاریکی و ظلمتی که به سکندر نسبت داده شده، برگشت.

هوش مصنوعی: چهره زیبا و دلنشین تو، مانند آتش نرمی است که در برابر آن همه چیز را ویران می‌کند. به همین ترتیب، طوطی هم که صدای شیرین تو را می‌شنود، از لذت شکر و شیرینی کلام تو برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: باد به دستان نیکوکار کمک می‌کند و ابرها همیشه از کنار دریا به سراغ غنی‌تری برمی‌گردند.

هوش مصنوعی: اعتراض و نافرمانی هیچ‌کس را از بازگشت به اصل و خاستگاه خود، که دریا است، بازنمی‌دارد؛ مانند موجی که بارها و بارها به ساحل برمی‌گردد.

هوش مصنوعی: ما به جبهه و دستار نیاز داریم تا از ویرانه‌ای که صدها فرد رند و بازیگوش در آن به سر می‌برند، بیرون برویم.

هوش مصنوعی: روح در قید و بند جسم گرفتار شده و به خاطر غم و اندوه نمی‌تواند به آزادی برسد؛ مانند این که آب نمی‌تواند به ابر تبدیل شود یا گوهر از حبس بازگردد.

هوش مصنوعی: هیچ کس نتوانست از نوشیدن شراب آگاهی و دانش سیراب شود. این باده که مانند مینا زیباست، به سرگروهی کسانی که در عشق و ایمان بودند، دوباره باز می‌گردد.

هوش مصنوعی: هر کسی که با بی‌احتیاطی عمل کند، مانند منصور که به‌سرعت از میدان پیروزی خارج شد، به زودی نتیجه کار خود را می‌بیند.

هوش مصنوعی: شیطان هرگز از رحمت خدا ناامید نمی‌شود، پس چگونه من باید از بازگشت به سوی او ناامید باشم؟

هوش مصنوعی: کسی که به ما می‌گفت از دیدن زیبا رویان پرهیز کنیم، وقتی آن چهره را با چشم اشک‌بار دید، نتوانست که برگردد و از آن دور شود.