غزل شمارهٔ ۱۳۶۰

هوش مصنوعی: مدت عمر من مانند نی در حال ناله و گریه سپری شد و به خاطر بی‌محتوایی زندگی‌ام، آن را با بی‌توجهی گذراندم.

هوش مصنوعی: در خواب غفلت، روز من به سرعت سپری شد و فرصتی برای بیدار شدن و دیدن حقیقت نداشتم. در تاریکی شب، فرصت‌ها از دست رفت و لحظات تلخی را تجربه کردم.

هوش مصنوعی: در دنیای عدم، شمعی شبیه به کافور برانگیخته است، و آنچه که در شب‌های تاریک من گذشته است، در حالت بیداری به یاد می‌آید.

هوش مصنوعی: می‌توانم به راحتی با قلبی پرجوش و خروش در برابر سختی‌ها و مشکلات قرار بگیرم، اما عبور از زمین‌های مسطح و عادی برایم دشوار است.

هوش مصنوعی: دل خوش و با نشاط من، مانند سایه‌ای که در بهار بر زمین می‌افتد، دوران سخت و دشوار را به آرامی پشت سر گذاشته است.

هوش مصنوعی: برای افرادی که در حالت بیخیالی و حالت مستی هستند، باید به سجده‌گاه آنان احترام گذاشت. همچنین، باید با آگاهی و هشیاری وارد میخانه شد و از در آن عبور کرد.

هوش مصنوعی: ظالمان را نشانه‌ای از رحمت بود؛ فرمان زیبایی‌های چشمان او باعث شد که از آزار مردم بگذرد.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که روزی که مستان به هوشیاری رسیدند، آن روز به نوعی بی‌ارزش و از دست رفته است. اگر به دنبال الهام از غزلی از شاعر خسرو باشیم، می‌توان گفت که این قوت و طراوت حال مستان به هنگام مستی، با به هوشیاری رسیدن نابود می‌شود.