غزل شمارهٔ ۱۳۳۸

هوش مصنوعی: عشق و احساس را به‌راحتی از دل آن دشمن نمی‌توان برداشت، همچنان که دین و ایمان را هم نمی‌توان به هیچ‌وجه از فرد نامسلمان گرفت.

هوش مصنوعی: در زیبایی و جذابیت حلقه‌های زلف، هیچ‌گونه کمبودی وجود نداشت و گردن انسان آزاد و آزادگان، تحت تأثیر بخشش و محبت قرار نگرفت.

هوش مصنوعی: از آن لب شیرین، ندادن حق ما ناعدالتی است؛ ما هرچند از دل خود خواسته‌ام، اما او دندان به روی خواسته‌ام نمی‌گذارد.

هوش مصنوعی: هرچند در سختی‌ها و دردها مانند لاله‌ای که در خون خود غوطه‌ور است، به سر می‌برم، اما شانس و مقدر من هیچ‌گاه از دامنم فاصله نگرفته است.

هوش مصنوعی: کسی که همیشه زبانش به تیزی سخن می‌زند و در هر کلامی می‌تواند زخم بزند، به درستی نمی‌داند که ارزش سکوت چیست.

هوش مصنوعی: دست ظلم و ستم زمانه نتوانست ما را شکست بدهد، زیرا ما از سر عشق و صفا به سوی هدف خود حرکت کردیم و هیچ آزار و صدمه‌ای احساس نکردیم.

هوش مصنوعی: هر کس که آسیب‌هایی را از خار مغیلان دیده باشد، از زیبایی‌های کعبه و لباس خوشبویی آن خبری ندارد.

هوش مصنوعی: هرگز نمی‌توان از شیرینی شکر به عشق معشوقی مغرور دل خوش کرد، چرا که آن کسی که از جملات سلیمان بهره‌ای نبرده، برای خود غره است و همچنان به غرورش ادامه می‌دهد.

هوش مصنوعی: در بین دود و غبار، به قدری شور و هیجان ایجاد شد که نشان ظلم و ستم نمایان شد. همچنان، کافر با خال بر روی صورتش نتوانست نگاهش را از لب‌های خندان برگرداند.

هوش مصنوعی: دل به خاطر شادی، از اشک‌های ریزه‌ریز شکسته شد. باد صبا این گل خوشبو را از من نگرفت.