غزل شمارهٔ ۱۳۳۵

هوش مصنوعی: در حقیقت، کسی که دل بیداری دارد و به درستی می‌بیند، از دنیای اطراف خود چیزهای زیادی را می‌فهمد و درک می‌کند. اما اگر کسی که به ظاهر با چشم‌هایش می‌بیند، در باطن خود روشنایی و بینش واقعی نداشته باشد، در واقع از درک حقایق زندگی باز مانده است و با وجود تعداد زیاد چشم‌ها، هنوز نمی‌تواند به عمق مسائل پی ببرد.

هوش مصنوعی: سردی آسمان امروز هیچ‌گاه به روشنایی افراد برجسته نمی‌رسد؛ این خاکستر بی‌روح هرگز نشانه‌ای از یک شعله ندارد.

هوش مصنوعی: تجربه‌های تلخ و ناامیدکننده باعث شده‌اند که در کارهایم به بن‌بست برسم و دیگر امیدی به بهبود وضعیت یا دست‌یابی به نتیجه خوب نداشته باشم.

هوش مصنوعی: در راهی که افرادی با شخصیت و گرم دارند، گرفتن پیشرفت و موفقیت کار آسانی نیست. هر کسی که به من نزدیک است و از سختی‌ها و مشکلات کنار نرفته، برایم ارزشمند است.

هوش مصنوعی: غم بی‌خانمانی تا با دل آشنا شد، خانه‌اش ویران شد. وقتی که دل دیگر جایی برای غم ندارد، چرا باید غم بگردد؟

هوش مصنوعی: در شب که در میخانه، ساقی با چهره‌ای زیبا و دل‌فریب حضور دارد، ساغر ما از چشمه کوثر کمتر نیست و خوشی و نعمت ما نیز به اندازه‌ای است که کم و کاستی ندارد.

هوش مصنوعی: آن آیینه‌ روی زیبا هرگونه دل‌ها را به خود جلب کرد و به همین دلیل، کسی مانند اسکندر، که مشهور به قدرت و افتخار است، نتوانست به چنین توفیقی دست یابد.

هوش مصنوعی: خون گرم من باعث شد که قاتل دنیا به خشونت روی آورد، وگرنه قبل از آنکه مرا بکشد، این تیر و تیغ هیچ قدرتی نداشت.

هوش مصنوعی: یاد روزهای قدیمی که باغی پر از زیبایی و خوشحالی بود و چهره‌ای مثل آیینه از خوشبختی نشان می‌داد، در آن زمان کسی مثل اسکندر هم خوشبختی را تجربه نمی‌کرد.

هوش مصنوعی: خون گرم من به کشتار جهان جان می‌دهد، وگرنه قبل از اینکه من کشته شوم، این شمشیر این‌قدر ارزش نداشت.

هوش مصنوعی: به یاد روزهایی می‌افتم که در باغ زیبایی، جز صحنه‌ی دل‌انگیز طوطی سبز، هیچ چیز دیگری وجود نداشت.

هوش مصنوعی: بدون دلیل، عمر خود را در جستجوی راهی برای حل مشکلات تلف کردم، چون صندل این مردم فقط دردسر داشت و فایده‌ای نداشت.